SADENTREPESE-ΣΑΔΕΝΤΡΕΠΕΣΑΙ !!!: ΑΛΗ ΚΙΟΥΝΓΚΟΥ -ΑΛΗ ΓΚΟΓΚΟ

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

ΑΛΗ ΚΙΟΥΝΓΚΟΥ -ΑΛΗ ΓΚΟΓΚΟ

Στους ακάθαρτους δρόμους του Κουμ Καπί ζητιάνευαν ανθρωπιά οι χαλικούτηδες της λύπης, σαν όλους τους κατατρεγμένους που κοσμούν τον υδρόγειο καμβά. Αναθίβαζαν τις φλογισμένες μνήμες της πατρογονικής τους γης και κάθε που ο βραδινός ήλιος στελιωνόταν ολόλαμπρος στο συνηθισμένο μετερίζι του, ακούγονταν οι αδύναμες φωνές τους να τραγουδούν για της Ναυκράτης τις εύφορες κοιλάδες και λίμναζε η θλίψη στα βελουδωτά μάτια.
Οι φωτογραφίες είναι απο την συλλογή του φίλου Αντρέα Χατζηπολάκη.

1 σχόλια:

HATZIKOS είπε...: καταπληκτικο γιαννη; 27 Νοεμβρίου 2009 8:24 π.μ.

Δημοσίευση σχολίου

ΚΙΣΑΜΟΣ: ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ
(και άλλα τινά…)
Γράφει ο Γιώργος Λουπάσης Φιλόλογος
Στην προσπάθειά τους (αλλά και στην αδυναμία τους), παλαιότερα, να βρουν την προέλευση της ονομασίας «κάτολας» είχαν σκεφτεί ότι η λέξη θα μπορούσε να προκύψει από τη συνεκφορά δυο άλλων λέξεων, του «κάτω» και του «όλα». Είπαν, δηλαδή, ότι στο σημείο εκείνο της πόλης των Χανίων, όπου υπήρχε υπόνομος, μετέφεραν ό,τι ήταν για πέταμα και τα έριχναν «κάτω όλα», μέσα στον υπόνομο, για να καθαρίσει ο τόπος. Έτσι σχηματίσθηκε η λέξη «κάτολας»!. Φυσικά, αυτά ουδεμία σχέση έχουν με την αλήθεια, αφού η συγκεκριμένη λέξη προέρχεται από τη βενετσιάνικη γλώσσα, στην οποία ο αγωγός ομβρίων υδάτων ονομάζεται gatolo.
Για το ίδιο το όνομα της πόλης «Χανιά» έχουν μέχρι τις μέρες μας γραφτεί πολλά από ειδικούς επιστήμονες μεγάλου αναστήματος. Υπάρχουν απόψεις διαφορετικές, όλες όμως τεκμηριωμένες πάνω σε στοιχεία και με οδηγό κάποιες αρχές οι οποίες διέπουν την επιστημονική έρευνα. Ώσπου πριν από λίγους μήνες διαβάσαμε στις στήλες των Χ.Ν. δημοσίευμα που κατά τρόπο απόλυτο έλυνε το μυστήριο: η λέξη «Χανιά» προέρχεται από τη λέξη «χάος»! Τόσο απλό όσο το αυγό του Καλόμβου!
Ανέφερα τις δύο περιπτώσεις «ετυμολογίας» τοπωνυμίων, επειδή πολύ πρόσφατα συνέβη ένα παρόμοιο κρούσμα μέσω άλλου δημοσιεύματος που αναφέρεται στο τοπωνύμιο «Κίσαμος». Σύντομο αλλά σπουδαιοφανές το δημοσίευμα, οδηγεί τον αναγνώστη που δεν έχει κά-ποιες ειδικές γνώσεις στο να θαυμάσει τη διερεύνηση του ζητήματος και στο να αποδεχτεί το συμπέρασμα, ότι δηλαδή η συγκεκριμένη λέξη είναι όχι προελληνική αλλά «σαφέστατα ελληνική».
Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από το ότι η λέξη «Κίσαμος» είναι ενδεχομένως σύνθετη, ίσως όμως και απλή. Είτε στη μία όμως περίπτωση είτε στην άλλη το πρώτο της τμήμα (περίπου οι δυο πρώτες συλλαβές) σχετίζονται ετυμολογικά και εννοιολογικά με το ρήμα της αρχαίας ελληνικής «κυνώ», που είχε τη σημασία φιλώ, ασπάζομαι. Τούτο βέβαια σημαίνει (χωρίς και να ορίζεται στο δημοσίευμα) ότι η σωστή γραφή είναι «Κύσαμος». Στην περίπτωση που η λέξη είναι σύνθετη, δεύτερο συνθετικό είναι η «άμμος», επομένως ξαναδιορθώνουμε και γράφουμε «Κύσαμμος». Όπως κι αν έχουν πάντως τα πράγματα, η σημασία του τοπωνυμίου έχει να κάμει με την εικόνα της περιοχής, δηλώνει δηλαδή τόπο όμορφο, «προσφιλή», «αξιαγάπητο», τον οποίο «κύσει» (sic!) «η ψάμμος – άμμος».
Για να στηριχθούν οι ισχυρισμοί που οδηγούν στη λύση του μυστηρίου, επιστρατεύονται ανυπόστατα «δεδομένα», όπως το ότι από την ίδια ρίζα του ρήματος «κυνώ» προέρχεται και η λέξη «κισσός», επειδή «κύσει» ( sic!) «(φιλά) το δένδρο ή βράχο, τυλιγμένος σ’ αυτό καθώς αναρριχάται», το ότι υπάρχουν «δανεισμοί θεμάτων των ρημάτων», στη συγκεκριμένη δε περίπτωση το θέμα που προσφέρεται για «δανεισμό» είναι το [κυσ-] από τον αόριστο «έκυσα», έχει όμως υποστεί αλλοίωση (!) και γι’ αυτό εμφανίζεται με τη μορφή [κισ-], το ότι οι επικοί τύποι των ρημάτων (όπως είναι ο αόριστος «κύσα», χωρίς αύξηση) έχουν την ίδια «αξία» με τους υπόλοιπους.
Ύστερα από αυτά νιώθουμε έκπληξη για το λόγο ότι ουδείς μέχρι τώρα από τους συγγραφείς της αρχαιότητας (Πτολεμαίος, Στράβων κ.ά) μέχρι και τους σημερινούς κατάλαβε ότι δεν είναι «δύσκολη» η ετυμολογία της λέξης, ώστε να τη γράψει σωστά. Εκτός κι αν είχαν πληροφορηθεί την «αλλοίωση» του θέματος από [κυσ-] σε [κισ-] και έγραφαν «Κίσαμος». Επί πλέον, αναρωτιόμαστε αν ισχύουν τα ίδια και για της άλλης πόλης το όνομα, δηλαδή για την «Κίσαμο» που βρισκόταν προς τον Αποκόρωνα και μνημονεύεται ως επίνειο της Απτέρας.
Να δούμε όμως την ουσία του συγκεκριμένου ζητήματος, για την οποία σημειώνω τις εξής παρατηρήσεις.
1. Ο χαρακτηρισμός από ορισμένους μελετητές της λέξης «Κίσαμος» ως προελληνικής οφείλεται στην κατάληξή της σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν είναι δυνατή η ασφαλής σύνδεσή της με κάποια ελληνική ρίζα. Ο αείμνηστος πάντως Νικ. Β. Τωμαδάκης, κραταιός φιλόλογος, δεινός γλωσσολόγος και άριστος γνώστης των περί τα τοπωνύμια θεμάτων, χαρακτηρίζει τη λέξη «ιστορική» και όχι «προϊστορική». Απολύτως λογικό αυτό, αφού είχε υπόψη το δεδομένο ότι η λέξη μαρτυρείται από την ιστορική εποχή και ύστερα, δεν ήταν δε από εκείνους που για λόγους εντυπώσεων έκαναν άλματα ή βουτιές στο κενό.
2. Ο αόριστος του ρήματος «κυνώ» είναι «εκύνησα» (και σήμερα λέμε «προσκύνησα»). Μαρτυρείται και ο τύπος «έκυσα», ο οποίος θυμίζει τον όμοιο τύπο αορίστου του ρήματος «κύω» (κυοφορώ). Όπως σημειώθηκε παραπάνω ο χωρίς αύξηση τύπος «κύσα» ήταν σε χρήση μόνο από τους επικούς ποιητές.
3. Του ρήματος αυτού δεν υπάρχει τύπος χρόνου ενεστώτα «κύσω», όπως διαβάζουμε δυο φορές στο δημοσίευμα. Πρόκειται για βαρβαρισμό ασυγχώρητο (ο τύπος αυτός είναι είτε οριστικής μέλλοντα είτε υποτακτικής αορίστου).
4. Σε όλα τα λεξικά η λέξη «κισσός», ως προς την ετυμολογία της, χαρακτηρίζεται αγνώστου προελεύσεως.
5. Στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει λέξη της οποίας το θέμα (ή η ρίζα) [κισ-] να οφείλεται σε μετάπτωση (όπως είναι ο όρος, και όχι «αλλοίωση») του [υ] σε [ι].
6. Η λέξη «Κίσαμος» πρέπει να γράφεται με γιώτα και με ένα σίγμα, όπως επιτάσσει η παραδεδομένη μορφή της σε συνδυασμό με την άγνωστη – μέχρι τώρα τουλάχιστον – προέλευσή της. Η γραφή με διπλό σίγμα την οποία συχνά συναντάμε πρέπει να εγκαταλειφθεί, αφού οφείλεται στο ότι κατά το λατινικό αλφάβητο το απλό [s] μεταξύ δύο φωνηέντων προφέρεται σαν [ζ], κάτι που αποφεύγεται με τα δύο σίγμα (γι’ αυτό και στα ενετικά έγγραφα συναντάμε τη γραφή Chissamo).
Είναι πιθανό να απορεί ο αναγνώστης των Χ.Ν. ύστερα από όλα αυτά: γιατί τόση σύγχυση; Πού οφείλονται οι τόσο διαφορετικές απόψεις; Πού, τελικά, βρίσκεται η αλήθεια; Στα ερωτήματα αυτά πρέπει να δοθεί με συντομία απάντηση.
Οι ισχυρισμοί που προβάλλονται στο περί ου ο λόγος άρθρο στηρίζονται σε στοιχεία τα οποία αντλούνται από βιβλίο ογκώδες της φιλολόγου (όχι γλωσσολόγου!) Άννας Τζιροπούλου – Ευσταθίου. Με τρόπο και με φρασεολογία που ξενίζουν το βιβλίο αυτό προβάλλεται στο άρθρο σαν να πρόκειται για έργο ορόσημο στο χώρο της γλωσσολογίας. Πρόκειται όμως για έκδοση του εκδοτικού οίκου που ανήκει στον βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Γεωργιάδη, έκδοση δηλαδή η οποία εξυπηρετεί όχι την επιστήμη αλλά συγκεκριμένους ιδεολογικούς στόχους. Η συγγραφέας του έργου έχει στο ενεργητικό της και άλλα παρόμοιου περιεχομένου βιβλία (οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να βρουν περισσότερες πληροφορίες στο διαδίκτυο). Ιδιαίτερη σημασία όμως έχει το ότι ειδικοί και κορυφαίοι επιστήμονες έχουν ελέγξει και έχουν καταδείξει την ανεπάρκειά της ως γλωσσολόγου. Δεν θα επικαλεστώ τον κ. Γ. Μπαμπινιώτη, θα σταθώ όμως σε περικοπή από κριτική που της έχει ασκήσει ο καθηγητής γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Χρ. Χαραλαμπάκης. Γράφει για άλλο βιβλίο της: «προχωρεί σε κατ’ εξακολούθηση βιασμούς της ιστορίας των λέξεων, δείχνοντας ακόμα μια φορά άγνοια των μηχανισμών λειτουργίας της επαφής των γλωσσών, ενώ φαίνεται ότι δεν έχει ακούσει τίποτε για τα νεότερα μεταφραστικά δάνεια της νεοελληνικής από δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες, και ιδιαίτερα από τη γαλλική και την αγγλική. Αναμασά ξεπερασμένες απόψεις ερασιτεχνών γλωσσολόγων, μερικές από τις οποίες βρίσκονται και σε νεοελληνικά λεξικά (…) Η συγγραφέας του βιβλίου και ο εκδοτικός οίκος που το διακινεί δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι εκτίθενται ανεπανόρθωτα και συγχρόνως εκθέτουν και τη χώρα μας, αφού διερωτάται κανείς εύλογα πώς είναι δυνατόν να κυκλοφορεί στην Ελλάδα του 2000 ένα τέτοιο απαράδεκτο βιβλίο, το οποίο είναι διαποτισμένο από εθνικιστικές και ρατσιστικές ιδέες, διανθισμένες με κενολογίες και ρητορικό στόμφο. Αν η Ελληνική γλώσσα έχει τέτοιους υπερασπιστές και φίλους, διερωτώμαι τι τους χρειάζεται τους εχθρούς (…)Το βιβλίο αυτό, γραμμένο από μια εν ενεργεία “φιλόλογο” (διερωτώμαι αν διδάσκει στους μαθητές της αυτά που η ίδια πρεσβεύει), περιέχει τόσες ανακρίβειες, προχειρότητες και ασυναρτησίες, που διερωτάται ευλόγως κανείς πώς είναι δυνατόν να βλέπει το φως της δημοσιότητας σε μια τόσο καλαίσθητη και πανάκριβη έκδοση, χωρίς να βρεθεί ένας άνθρωπος με την κοινή λογική να αποτρέψει τη δημοσίευσή του από ένα σοβαρό εκδοτικό οίκο(…) Το βιβλίο της κ. Τζιροπούλου καθώς είναι γραμμένο με έπαρση, αλαζονεία, περιφρόνηση των άλλων γλωσσών και άγνοια βασικών αρχών της επιστημονικής μεθοδολογίας, και ειδικότερα της γλωσσολογικής έρευνας, δεν βοηθά στην προβολή της γλώσσας μας, αλλά στην περιθωριοποίησή της».
Σεβόμενος το χώρο της εφημερίδας και ελπίζοντας ότι δεν εξαντλήθηκε η υπομονή του αναγνώστη, προσθέτω ως επιμύθιο τούτο: Πρώτον, πίσω από το θέμα της «Κισάμου» και τις διαδρομές που ακολούθησε βρίσκεται, ως συνεκτικός κρίκος, η προγονοπληξία στην πιο επικίνδυνη μορφή της (υπάρχουν δημοσιεύματα που παραπέμπουν στο δωδεκάθεο!). Δεύτερον, όσο κι αν είναι καλοδεχούμενη κάθε συνεισφορά που αναφέρεται στην προέλευση των τοπωνυμίων, δεν μπορεί να νομιμοποιείται οποιοσδήποτε (με το επιχείρημα ότι «ψάχνει–ερευνά λίγο παραπέρα απ’ ότι μάθαμε στα σχολεία») να εμφανίζει τις εμπνεύσεις του σαν το εξ ουρανού μάννα λοιδορώντας μάλιστα εκείνους που πραγματικά υπηρετούν και προάγουν την επιστήμη και το συγκεκριμένο έργο της.

ΚΙΣΑΜΟΣ ΠΟΛΗ
Πριν λίγες μέρες που βρέθηκα στην Αθήνα κάποιος κύριος με πλησίασε και ευγενικά με ρώτησε:.
- Από την Κρήτη είσαι παλικάρι; Μια συνήθη ερώτηση που μας κάνουν αρκετοί και ιδιαίτερα Ελλαδίτες όταν μας ακούν να κουβεντιάζουμε με αυτήν την τραβηχτή ιδιόμορφη προφορά που έχουμε αποκτήσει από γενεσημιού μας. Το ιντα- το οϊ - το γιαντα- το κιαμέ είναι μερικές λέξεις που μας προδίδουν πάντα και ιδιαίτερα όταν βρισκόμαστε μακριά από την Κρήτη.
Περήφανος πάντα για την καταγωγή μου δεν δίστασα να του πω:
- Ναι βέρος κρητικός. Μετά έρχεται η άλλη ερώτηση:
- Από ποιο μέρος της Κρήτης ;
- Από τα Χανιά , την Κίσαμο
- Και από ποιο χωριό της Κισάμου; Με ξαναρωτά!!!!!!
- Από την Κίσαμο του ξαναλέγω.
Βλέπω όμως μια αμηχανία στο πρόσωπο του και αμέσως κατάλαβα ότι μάλλον δεν ήξερε την αλλαγή του Καστελλιού, σε Κίσαμο.
Έτσι κάθισα και του εξήγησα, ότι αυτή η αλλαγή ήταν επιβεβλημένη και ότι πράγματι προτιμούσα την λέξη Κίσαμος από την ξενόφερτη Λατινική Kastellum κοινώς Καστέλι .
Εδώ δεν μας έμεινε καστέλλι= φρούριο, το όνομα πρέπει να αφήσουμε;;;
Κίσαμος λοιπόν, με ακέραιο το προελληνικό όνομα του πρώτου οικισμού, με πολλές ετυμολογήσεις (προσπάθειες ) του ονόματος από πολλούς ιστορικούς – μελετητές.
Ο Trivan στο περίφημο χρονικό του αναφέρει ότι προήλθε από το αγγίξαμε= φτάσαμε του Ισαάκιου το1182 όταν έφτασε στην Κρήτη με τα 12 αρχοντόπουλα , έκαψε τις γαλέρες του εκτός από μια που έστειλε στον πατέρα του μεταφέροντας το μήνυμα με την λέξη εγγίξαμε.
Ο Σταυράκης την ετυμολογεί από την λέξη «ΚΙΣΣΟΣ» αλλά μάλλον δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια.
Τελευταία είχαμε και την κόντρα Ντουντουλάκη -Λουπάση και μάλλον μπερδευτήκαμε περισσότερο.
Τα ποιο γνωστά ονόματα που έχει αναφερθεί η πόλη μας επί ρωμαϊκών χρόνων και είναι στα λατινικά .
1. Cisamon.
2. Chissamos
3. Chysamo
Και μόνο ο ιστορικός Πτολεμαίος ( 3,17,8 ) την αναφέρει σαν
4. Κίσαμος πόλις και μάλιστα με ένα σίγμα
Από τότε και έως και σήμερα έχουμε ακόμα:
α) Καστέλι
β) Καστέλλι (λλ)
γ) Κίσσαμος (σσ)
δ) Κίσαμος
ε) Κισαμλί
στ) και προχθές ΚΑΣΤΕΛΥ σε πολλές αφίσες .
Ας αποφασίσουμε λοιπόν ποιο είναι το καλύτερο όνομα και ας κατασταλάξουμε κάπου με πρώτες τις δημόσιες υπηρεσίες τους κρατικούς φορείς τα σχολεία, τις εφημερίδες , τα τυπογραφεία.
Από το Καστέλλι ήμαστε σίγουρα, αλλά από ποιο Καστέλλι, που στην Ελλάδα υπάρχουν τουλάχιστον 15, στην Κρήτη 5-6, και στον Ν. Χανίων 3.
Εγώ λοιπόν αποφάσισα να είμαι Κισαμίτης και να ζω στην Κίσαμο πόλη.
Εσείς ;
Ο ΣΑΔΕΝΤΡΕΠΕΣΑΙ

Η ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΜΙΑΣ ΤΟΥΑΛΕΤΑΣ

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ σχετικά με το σημερινό μου σχόλιο, αλλά νοιώθω την ανάγκη να συμβαδίσω με όλους τους συμπολίτες μου, που αντιμετωπίζουν το μακροχρόνιο πρόβλημα της «καθαρής πόλης» χιουμοριστικά.
Κατ’ αρχάς ας πούμε ότι όταν λέμε τουαλέτα εννοούμε τον καμπινέ-- το «μέρος» - την γωνία – τον καλαμιώνα- το γιαπί- την αυλή του γείτονα – το στενό- και άλλα πολλά, που μάθαμε τα τελευταία χρόνια να λέμε σε παιδιά και επισκέπτες, και προς Θεού όχι το ……βραδινό φόρεμα ..
Χιουμοριστικά λοιπόν, και απλά ένα…….
…… βραδάκι τις προάλλες καθόμουν σε κεντρικό καφενείο όταν ξάφνου βλέπω ένα γεροντάκι να τα δίνει κάτω στο στενό με χίλια γκάζια. Ούτε οι ρευματισμοί τον πείραξαν, ούτε και το μπαστούνι του΄φυγε από την βιασύνη . Το μυαλό μου πήγε στο κακό.
Τρέχω και γώ ξοπίσω του μαζί με άλλους, ανήσυχοι όπως είμαστε, αλλά ευτυχώς τον βλέπουμε στην γωνία να κοιτά τα άστρα και να απολαμβάνει αυτό ……. που ήθελε να κάνει .
- Ουφ ευτυχώς πρόλαβε !!!!!!
Ιστορικά από την εποχή του χαλκού που ο αγρός ήταν ο τόπος ανακούφισης, και την ρωμαϊκή εποχή με τις δημόσιες σικ τουαλέτες, έχουν περάσει ούτε λίγο πολύ 2500 χρόνια ως σήμερα.
Από την εποχή του ελεύθερου «ξαλαφρώματος» ως την εποχή της πορσελάνικης απόλαυσης πάλι 2500 χρόνια, όμως η αποστροφή για την λέξη τουαλέτα-λεκάνη, αλλά και η χλευαστική αντιμετώπιση του θέματος από ορισμένους σήμερα έχει φτάσει στο απροχώρητο.
Έτσι απλά και χιουμοριστικά λοιπόν το ράδιο «αρβύλα» της Κισάμου έκανε μια σχετική έρευνα, με το θέμα :
«ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ;»
και ιδού οι προτεινόμενες λύσεις :
α) Οι επισκέπτες να εφοδιάζονται με πάνες-βρακάκια
β) Αναδιπλωμένος καθετήρας – βαλίτσα σε επίκαιρα σημεία της πόλης.
γ) Από τα χωριά: κάντε την ανάγκη σας πριν ξεκινήσετε.
δ) Ηλικιωμένοι κάρτα ελευθέρας για όπου θέλετε.
Το χιούμορ σίγουρα ομορφαίνει την ζωή, αλλά επειδή η ζωή μας έχει καταντήσει μια φαρσοκωμωδία με μας πρωταγωνιστές, και κάποιους άλλους θιασάρχες ας μην παίρνουμε τίποτα στα σοβαρά , ένα χαμόγελο μακράς διάρκειας -προς θεού όχι ειρωνικό-σίγουρα είναι η καλύτερη λύση σε όλους αυτούς που σαρκαστικά και επιδεικτικά μας αγνοούν τόσα χρόνια. Απλά ένα χαμόγελο……. Μπορεί να είμαστε «άσοι» στα μεγάλα έργα και στις παράτολμες μελέτες, όμως βασικά ο τόπος μας χρειάζεται, αυτά τα απλά πράγματα που μας κάνουν να φαινόμαστε και λίγο άνθρωποι.

O SADENTREPESE

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΛΕΝΕ ΠΑΝΤΑ ΨΕΜΑΤΑ

Το πανεπιστήμιο Στραθκλάιν της Μ. Βρετανίας, μετά από μακροχρόνια έρευνα κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα ,υποστηρίζοντας ότι το ψέμα είναι σημαντικό μέρος της πολιτικής ζωής στην σύγχρονη δημοκρατία.
Για τους κρύους συντηρητικούς Εγγλέζους το ηλίου φαεινότερο χρειάστηκε μελέτη και έρευνα αρκετών χρόνων, βέβαια κάλιο αργά παρά ποτέ το πήραν και αυτοί χαμπάρι .
Για μας βέβαια δεν χρειάζεται ούτε έρευνα, ούτε μελέτη, το γεγονός είναι γνωστό. Γνωρίζουμε πως για κάθε ερώτηση ή απορία που απευθύνουμε σε πολιτικό, η απάντηση που θα εισπράξουμε εκτός από το διφορούμενο διπλωματικό νόημα (στυλ Πυθίας), και την ατεκμηρίωτη αοριστολογία, θα περιέχει και όλους τους κανόνες ενός παιχνιδιού πόκερ. Πονηριά- παραπλάνηση - ψέμα, με άλλα λόγια τέχνη και μαεστρία στην μπλόφα, βέβαια όλα μέσα στα πλαίσια του ¨παιχνιδιού¨.
Ο ψηφοδόχος στην Ελλάδα ,αλλά όπως φαίνεται και από την έρευνα και αλλού ελάχιστες φορές - και ξέρουμε πότε- σου λέει την αλήθεια. Τον υπόλοιπο καιρό η αποφυγή και η διπλωματική ψευτιά γίνεται εργαλείο στην καθημερινή ζωή του. Τα παραδείγματα πολλά, και πολλές φορές αναρωτάς:
Είναι δικαιολογημένα ή ποιος τους παρέχει αυτό το δικαίωμα;
-Δικαιολογημένα μπορεί να μην είναι , όμως ορισμένες φορές βάζουμε και εμείς το χεράκι μας με τα εξωπραγματικά και τα απίθανα πράγματα (ρουσφέτια) που ζητάμε. Και όλα αυτά σαν αντάλλαγμα της ψήφου μας. Άρα στην περίπτωση αυτή τους αναγκάζουμε και τους παρέχουμε το δικαίωμα να μας πουν ψέματα .
Υπάρχουν και μερικές περιπτώσεις που τα διπλωματικά ψέματα λειτουργούν αρνητικά προς το σύνολο και θετικά προς όφελος μιας κατάστασης ή ενός ατόμου.(χρηματιστήριο- συντάξεις- περίθαλψη –παιδεία-εθνικοί δρόμοι, λιμάνια, μουσεία κ.α) και εδώ είναι το μεμπτό.
Στις περιπτώσεις αυτές ο πολιτικός μπορεί να χάσει το κύρος του προσωρινά, και η εμπιστοσύνη προς το πρόσωπο του να εξανεμιστεί , όμως όλα αυτά πρόσκαιρα, γιατί σαν καλός ποκερίστας σου ρίχνει την μπλόφα με τα τόσα εργαλεία –κλειδιά που διαθέτει και σιγά-σιγά ξανακερδίζει την χαμένη αξιοπιστία του.
Κακά τα ψέματα ο λαός τα τελευταία 50 χρόνια τρέφεται και ζει με αυτά, και ποτέ δεν ενδιαφέρεται που το ψέμα φτιάχνεται και γιατί! Ξέρει μόνο ότι κυκλοφορεί αλυσιδωτά από τον μεγαλύτερο ως τον μικρότερο πολιτικό.
Στην λέξη πολιτικός βέβαια συμπεριλαμβάνονται όλοι αυτοί που εις την πολιτεία ανήκουν, μηδενός εξαιρουμένου.
Η έρευνα βέβαια δεν λέει τι θα γινόταν και στην αντίθετη περίπτωση αν δηλαδή έλεγαν την αλήθεια και πάντα την αλήθεια. Θα ήταν ο ένας ο υπερήφανος, ο ντόμπρος ή θα είχαμε την γνωστή περίπτωση του διάττοντος πολιτικού αστέρος;
Πάντως δύο είναι τα συμπεράσματα που καταλήγει η έρευνα:
Α΄. Οι ψηφοφόροι αναμένουν ότι σε αρκετές περιπτώσεις θα τους πουν ψέματα, και μάλιστα ορισμένες φορές τα χρειάζονται. και
Β΄. Εάν οι ψηφοφόροι έκαναν λιγότερες ερωτήσεις, οι πολιτικοί θα τους έλεγαν και λιγότερα ψέματα………..και έχει απόλυτο δίκιο.
Υ.Σ Ας μην ξεχνάμε ότι και στο λεξικό η λέξη ο πολιτικός εκτός των άλλων σημαίνει και: ο ευέλικτος ο εύστροφος, ο έχων το πολιτεύεστε σαν κύρια ασχολία.

Ο SADENTREPESE

ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΤΜΗΜΑΤΑ

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

ΑΛΗ ΚΙΟΥΝΓΚΟΥ -ΑΛΗ ΓΚΟΓΚΟ

1 σχόλια: