Ένα αφιέρωμα στο χωριό που αργοσβήνει
Γράφει η Ευτυχία Δεσποτάκη -Πευκιανάκη
Με τη Χρυσοπηγή Σητείας που παλιά λεγόταν Ρουκάκα συνδέομαι εξ αγχιστείας. Είναι το χωριό καταγωγής του συζύγου μου, με τον οποίο την εποχή της νιότης και των σπουδών σε ουδέτερο έδαφος γνωριστήκαμε και συνδεθήκαμε έτσι ώστε η Ρουκάκα να γίνει και για μένα και για τα παιδιά μας το χωριό μας.
Εγώ κατάγομαι από την Κίσαμο, μικρή κωμόπολη του νομού Χανίων. Από μικρή είχα κάποια σχέση με χωριό γιατί οι γονείς μου καταγόταν από τα Εννιά χωριά της Κισάμου (Ιναχώριον) σήμερα, ο πατέρας από την Τζιτζιφιά, ανατολικά της Βάθης και η μητέρα από τη Λίμνη, δίπλα στο Έλος. Μου άρεσε, όταν ήμουν μικρή και πηγαίναμε στο χωριό, πότε στο ένα πότε στο άλλο. Υπήρχε και στα δυο κάποια περιουσία. Μου άρεσε πιο πολύ στην Τζιτζιφιά, γιατί εκεί υπήρχε δικό μας σπίτι και μέναμε, το παλιό σπίτι του παππού, ερείπιο σήμερα δυστυχώς.
Μετά τη βαρετή για μένα επίσκεψη στην περιουσία επισκεπτόμαστε συγγενείς, συμπαθείς θείες και θείους, και άλλους. Όμως ούτε στο ένα χωριό ,ούτε στο άλλο υπήρχε παππούς και γιαγιά. Γενικά δεν είχα κάτι να με δένει έντονα συναισθηματικά!
Δεν γνώρισα δυστυχώς ούτε παππού, ούτε γιαγιά από κανένα γονιό και ήταν κάτι που με λυπούσε στην παιδική μου ηλικία και στην εποχή της ωριμότητας, πια, βλέπω απαραίτητο αυτό το ρόλο για το παιδί, όταν παίζεται σωστά. Ομολογώ ότι ζήλευα τα άλλα παιδιά, όταν ανάφεραν τη γιαγιά ή τον παππού τους!
Η Ρουκάκα, .......