Στη μνήμη του Μανώλη Ροδουσάκη
Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που δυσκολεύεσαι ακόμη και να τους γράψεις, ίσως γιατι, ο άνθρωπος που αποχαιρετάς είναι δεμένος με ένα κομμάτι της δικής σου ζωής.
Τον Μανώλη τον γνώρισα στη Βέροια, όταν υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία. Ήταν ο πρώτος Καστελιανός που συνάντησα, πολύ πριν το Καστέλι γίνει και δικός μου τόπος. Από εκείνη τη γνωριμία γεννήθηκε μια φιλία, που αν και αθόρυβα κράτησε μια ζωή, και μια εκτίμηση που τα χρόνια μόνο μεγάλωσαν.
Η είδηση του ξαφνικού του θανάτου σε τροχαίο δυστύχημα με συγκλόνισε. Δεν χωρά ο νους μου πως ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή, και ενέργεια, ιδέες και σχέδια για το αύριο έφυγε τόσο ξαφνικά.
Ο Μανώλης υπήρξε άξιος και πετυχημένος επιχειρηματίας, με μεγάλη δραστηριότητα στα καύσιμα, στα οικοδομικά είδη και στον χώρο του αυτοκινήτου. Πρωτοπόρος σε ό,τι έπιανε, είχε το χάρισμα να βλέπει μπροστά και τη θέληση να κάνει πράξη όσα οραματιζόταν. Η πορεία του θα μένει παράδειγμα τόλμης, εργατικότητας και επιμονής.
Το κέρδος, ωστόσο, δεν ήταν ποτέ το μέτρο του. Αρνιόταν να πουλήσει βενζίνη σε δικυκλιστές χωρίς κράνος ή σε ανήλικους οδηγούς, παρ´ ότι αυτό ερχόταν σε βάρος των συμφερόντων του. Η ζωή των άλλων και η ασφάλεια είχε γι' αυτόν μεγαλύτερη αξία από κάθε είσπραξη.
Ιδιαίτερα εκτιμούσα την αγάπη του για τον τόπο του. Πολλές φορές μου μιλούσε για το παρελθόν, την ιστορία και τους μύθους της περιοχής.
Η πρόοδος της Κισάμου τον απασχολούσε διαρκώς. Είχε ιδέες, τις μοιραζόταν και πάλευε να τις δει να γίνονται πραγματικότητα. Ο τόπος χάνει σήμερα έναν άνθρωπο που είχε ακόμη πολλά να του δώσει.
Τον τιμούσα ως οικογενειάρχη, τον θαύμαζα ως δημιουργό και τον θεωρούσα φίλο. Νιώθω την ανάγκη αυτό να το καταθέσω δημόσια, σαν το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω στη μνήμη του.
Στην οικογένειά του εκφράζω την απέραντη μου θλίψη και τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια.
Εύχομαι να βρουν δύναμη στην αγάπη που τους ενώνει και παρηγοριά για τον άνθρωπο που υπήρξε.
Μανώλη,
Εκείνη η πρώτη συνάντηση στη Βέροια έχει γίνει πια μια ανάμνηση ακόμη πιο σημαντική για μένα.
Θα την κρατάω μαζί με την φιλία και τον σεβασμό που πάντα σου είχα.
Σ' ευχαριστώ για τη φιλία σου.
Καλό σου ταξίδι, φίλε μου.
Ανδρέας Μαρολαχάκης
Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που δυσκολεύεσαι ακόμη και να τους γράψεις, ίσως γιατι, ο άνθρωπος που αποχαιρετάς είναι δεμένος με ένα κομμάτι της δικής σου ζωής.
Τον Μανώλη τον γνώρισα στη Βέροια, όταν υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία. Ήταν ο πρώτος Καστελιανός που συνάντησα, πολύ πριν το Καστέλι γίνει και δικός μου τόπος. Από εκείνη τη γνωριμία γεννήθηκε μια φιλία, που αν και αθόρυβα κράτησε μια ζωή, και μια εκτίμηση που τα χρόνια μόνο μεγάλωσαν.
Η είδηση του ξαφνικού του θανάτου σε τροχαίο δυστύχημα με συγκλόνισε. Δεν χωρά ο νους μου πως ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή, και ενέργεια, ιδέες και σχέδια για το αύριο έφυγε τόσο ξαφνικά.
Ο Μανώλης υπήρξε άξιος και πετυχημένος επιχειρηματίας, με μεγάλη δραστηριότητα στα καύσιμα, στα οικοδομικά είδη και στον χώρο του αυτοκινήτου. Πρωτοπόρος σε ό,τι έπιανε, είχε το χάρισμα να βλέπει μπροστά και τη θέληση να κάνει πράξη όσα οραματιζόταν. Η πορεία του θα μένει παράδειγμα τόλμης, εργατικότητας και επιμονής.
Το κέρδος, ωστόσο, δεν ήταν ποτέ το μέτρο του. Αρνιόταν να πουλήσει βενζίνη σε δικυκλιστές χωρίς κράνος ή σε ανήλικους οδηγούς, παρ´ ότι αυτό ερχόταν σε βάρος των συμφερόντων του. Η ζωή των άλλων και η ασφάλεια είχε γι' αυτόν μεγαλύτερη αξία από κάθε είσπραξη.
Ιδιαίτερα εκτιμούσα την αγάπη του για τον τόπο του. Πολλές φορές μου μιλούσε για το παρελθόν, την ιστορία και τους μύθους της περιοχής.
Η πρόοδος της Κισάμου τον απασχολούσε διαρκώς. Είχε ιδέες, τις μοιραζόταν και πάλευε να τις δει να γίνονται πραγματικότητα. Ο τόπος χάνει σήμερα έναν άνθρωπο που είχε ακόμη πολλά να του δώσει.
Τον τιμούσα ως οικογενειάρχη, τον θαύμαζα ως δημιουργό και τον θεωρούσα φίλο. Νιώθω την ανάγκη αυτό να το καταθέσω δημόσια, σαν το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω στη μνήμη του.
Στην οικογένειά του εκφράζω την απέραντη μου θλίψη και τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια.
Εύχομαι να βρουν δύναμη στην αγάπη που τους ενώνει και παρηγοριά για τον άνθρωπο που υπήρξε.
Μανώλη,
Εκείνη η πρώτη συνάντηση στη Βέροια έχει γίνει πια μια ανάμνηση ακόμη πιο σημαντική για μένα.
Θα την κρατάω μαζί με την φιλία και τον σεβασμό που πάντα σου είχα.
Σ' ευχαριστώ για τη φιλία σου.
Καλό σου ταξίδι, φίλε μου.
Ανδρέας Μαρολαχάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου