Ο Γιαννης Ποντικάκης, ο ταξιδευτής των ωκεανών, ο σεμνός οικογενειάρχης και φίλος έφυγε πριν από 40 μέρες για το στερνό μεγάλο ταξίδι.
Είχαμε γνωρισθεί καλύτερα τα τελευταία δέκα χρόνια. Μετά τη συνταξιοδότησή του και έχοντας εμπειρία από την νεότητά του ανέλαβε βασικός ιεροψάλτης στον καθεδρικό ναό και πολιούχο της πόλεως μας στον Άγιο Σπυρίδωνα. Υπηρέτησε το αναλόγιο με ιεραποστολική συνέπεια και πίστη. Δεν είναι μόνο οι κυριακάτικες λειτουργίες που συνήθως ψάλλουν οι «επίσημοι» ψάλτες, είναι οι εσπερινοί, τα κατά καιρούς απόδειπνα, η τέλεση των μυστηρίων και οι τόσες ακολουθίες της εκκλησίας. Στον άγιο Σπυρίδωνα που δεκαετίες τώρα ιερουργεί ο ακάματος πρωτοπρεσβύτερος και αρχιερατικός επίτροπος πατήρ Εμμανουήλ Μπαργωτάκης, τον ιστορικό ναό του Άγ. Σπυρίδωνα που η αφοσίωση του παπά Μανώλη- όπως με αγάπη αποκαλούμε- και η συνδρομή των ενοριτών και επιτρόπων ανέδειξαν μνημειακό αρχιτεκτόνημα τόσο την τριμάρτυρη βασιλική όσο και τον περιβάλλοντα χώρο. Στον άγιο Σπυρίδωνα δίπλα στο παπά Μανώλη με αφοσίωση συμψάλλων, ιεροπρεπώς ενδεδυμένος, ο Γιάννης ο Ποντικάκης.
Η γνωριμία μας κάπως συμπτωματική, επειδή από χρόνια με την παρότρυνση του αγίου Ειρηναίου συμμετείχα ως αναγνώστης, ο Γιάννης με ενεθάρρυνε και για κάποια τροπάρια. Μου γεννήθηκε η περιέργεια, ψάλτης είναι δύσκολο να γίνω, αλλά να μη ξέρω τα βασικά λειτουργικά βιβλία και πώς αυτά χρησιμοποιούνται στον εκκλησιαστικό κύκλο; Σ΄ αυτή την απορία ο Γιάννης βρήκε αφορμή για να μου γίνει επίμονος δάσκαλος. Μια επιμονή που με έβρισκε απρόθυμο- και λόγω ηλικίας- κύρια δε στην απόλυτη τήρηση του τυπικού και την ορθή με νότες ψαλμωδία. Δόξα τω Θεώ- με τον Γιάννη- προσέγγισα τα των ακολουθιών με τη ευχαρίστηση που δίδει η φιλολογική και θεολογική γνώση, βέβαια η επίσημη ιεροψαλτική απαιτεί και φωνητικό χάρισμα και μακροχρόνια σπουδή της Βυζαντινής μουσικής. Ο Γιάννης όχι μόνο είχε τις γνώσεις αλλά και την διάθεση και όταν τα τελευταία χρόνια κάποια παιδάκια προσέγγιζαν στο ψαλτήρι, είχε την υπομονή να τα ενθαρρύνει και να διδάξει. Ένα από τα παιδιά αυτά, ο Παύλος, έφηβος πια, επάξια αναπληρώνει την απουσία του Γιάννη και βέβαια με σεβασμό θυμάται τον τον δάσκαλό του
Παντρεμένος με την από γνωστή οικογένεια Πολυχρονάκη Ρούλα, απέκτησαν δυο λεβέντες γιούς την ανατροφή των οποίων επιμελήθηκε η εκλεκτή σύζυγος, όσο ο Γιάννης έλλειπε στα μακρινά ταξίδια. Μερικές φορές είχε την τύχη και η σύζυγός του να συνταξιδέψουν. Του άρεσε όπως όλων των ναυτικών να διηγείται ταξιδιωτικές εμπειρίες και περιπέτειες. Είχε και την ευτυχία να γνωρίσει εγγόνια που κι εκείνα μεγαλώνοντας θα θυμούνται όσα προσέφερε ο ταξιδευτής παππούς.
Γιάννη βιάστηκες να προηγηθείς στο μεγάλο ταξίδι σ' αυτό που δεν έχει χρόνο και που όλοι που θ’ ακολουθήσομε. Όσο μένουμε η μνήμη θα μας συντροφεύει αυτό που λέμε Αιωνία σου η μνήμη.
Κίσαμος Αύγουστος 2026
Γ. Πευκιανάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου