«Μάνα,
Τώρα που έφυγες,
όλα γίναν πιο μεγάλα απ’ όσο αντέχω.
Το σπίτι άδειασε από τη φωνή σου
κι έμειναν μόνο τα πράγματα
να θυμούνται για σένα.»
Μπορώ να
καταλάβω σήμερα τα λόγια του ποιητή, όταν μπαίνω σ’ αυτό το σπίτι, στο σπίτι
μας. Στο σπιτικό που στήσατε μαζί με τον πατέρα μας, στα νιάτα σας, κι
αναστήσατε την οικογένειά σας, κι υποδεχτήκατε νυφάδες κι εγγόνια και ζήσαμε
χαρές και λύπες όλοι μαζί. Εκεί μας σύναζες πάντα, γύρω από την ευγενική και
ήρεμη παρουσία σου. Κι έχουμε αλήθεια τόσες γλυκιές στιγμές να θυμόμαστε.
Αν θέλησα σήμερα να πω ένα λόγο στο ξόδι σου, είναι για να σου πω ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ απ’ όλους μας! Κοίταξε γύρω σου. Μας σύναξες πάλι, μ’ όλο, που τούτη τη φορά μας πίκρανες πολύ. Όταν φεύγει ένας γονιός, κόβεται μια ρίζα. Δεν ξέρω πώς να το πω, όμως το αισθάνομαι. Κι ήσουν η τελευταία ρίζα στις οικογένειές μας!
Στον τόπο και το χρόνο που έζησες, η διαδρομή σου ήταν διακριτική, αρχοντική και δοτική. Δεν αδιαφόρησες ποτέ για το πρόβλημα του διπλανού σου, του συντοπίτη σου αλλά και του ξένου που τα δύσκολα γυρίσματα της ζωής τον έφεραν εδώ. Υπήρξες πάντοτε άνθρωπος της προσφοράς και πολλές φορές, με συγκεκριμένες δράσεις κατάφερνες να απαλύνεις τον πόνο του, να αμβλύνεις τη δυσκολία του. Χωρίς προβολή. Τις περισσότερες φορές χωρίς καν υποψία της δικής σου παρουσίας.
Η αγάπη που μοίραζες απλόχερα, σού ανταποδίδεται σήμερα με την παρουσία τόσων φίλων που ήρθαν να σε αποχαιρετήσουν. Το ξέρω πως είσαι χαρούμενη γι’ αυτό. Κι εμείς είμαστε περήφανοι και τους ευχαριστούμε!
Αρχόντισσα της καρδιάς μας,
«Τώρα που φεύγεις να μην ξενέψουμε». Το άκουσα από εσένα όταν έφυγε ο πατέρας. Το ίδιο θέλω να πω κι εγώ τώρα. Τώρα που φεύγεις μάνα, να μην ξενέψουμε! Η ευχή σου και η θύμησή σου να μας συντροφεύει! Κι εκεί στο μακρινό ταξίδι που πας, να πεις στον πατέρα, πως μια στιγμή δεν τον ξεχάσαμε κι ας έχουν περάσει 26 χρόνια από το φευγιό του. Η αγάπη του, η μνήμη του και η αίσθηση της παρέας του μας συντροφεύουν την κάθε μέρα μας.
Καλό σου κατευόδιο μητέρα κι ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει!
Ο γιος σου Μανώλης
Χανιά 27 Μαρτίου 2026
Τώρα που έφυγες,
όλα γίναν πιο μεγάλα απ’ όσο αντέχω.
Το σπίτι άδειασε από τη φωνή σου
κι έμειναν μόνο τα πράγματα
να θυμούνται για σένα.»
Αν θέλησα σήμερα να πω ένα λόγο στο ξόδι σου, είναι για να σου πω ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ απ’ όλους μας! Κοίταξε γύρω σου. Μας σύναξες πάλι, μ’ όλο, που τούτη τη φορά μας πίκρανες πολύ. Όταν φεύγει ένας γονιός, κόβεται μια ρίζα. Δεν ξέρω πώς να το πω, όμως το αισθάνομαι. Κι ήσουν η τελευταία ρίζα στις οικογένειές μας!
Στον τόπο και το χρόνο που έζησες, η διαδρομή σου ήταν διακριτική, αρχοντική και δοτική. Δεν αδιαφόρησες ποτέ για το πρόβλημα του διπλανού σου, του συντοπίτη σου αλλά και του ξένου που τα δύσκολα γυρίσματα της ζωής τον έφεραν εδώ. Υπήρξες πάντοτε άνθρωπος της προσφοράς και πολλές φορές, με συγκεκριμένες δράσεις κατάφερνες να απαλύνεις τον πόνο του, να αμβλύνεις τη δυσκολία του. Χωρίς προβολή. Τις περισσότερες φορές χωρίς καν υποψία της δικής σου παρουσίας.
Η αγάπη που μοίραζες απλόχερα, σού ανταποδίδεται σήμερα με την παρουσία τόσων φίλων που ήρθαν να σε αποχαιρετήσουν. Το ξέρω πως είσαι χαρούμενη γι’ αυτό. Κι εμείς είμαστε περήφανοι και τους ευχαριστούμε!
Αρχόντισσα της καρδιάς μας,
«Τώρα που φεύγεις να μην ξενέψουμε». Το άκουσα από εσένα όταν έφυγε ο πατέρας. Το ίδιο θέλω να πω κι εγώ τώρα. Τώρα που φεύγεις μάνα, να μην ξενέψουμε! Η ευχή σου και η θύμησή σου να μας συντροφεύει! Κι εκεί στο μακρινό ταξίδι που πας, να πεις στον πατέρα, πως μια στιγμή δεν τον ξεχάσαμε κι ας έχουν περάσει 26 χρόνια από το φευγιό του. Η αγάπη του, η μνήμη του και η αίσθηση της παρέας του μας συντροφεύουν την κάθε μέρα μας.
Καλό σου κατευόδιο μητέρα κι ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει!
Ο γιος σου Μανώλης
Χανιά 27 Μαρτίου 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου