Το να μιλήσει κανείς, στις μέρες μας, για τα προβλήματα του Συστήματος Υγείας, σίγουρα δεν αποτελεί πρωτοτυπία! Όσο όμως αυτά παραμένουν μακριά από την προσωπική του εμπειρία, τα αντιμετωπίζει συχνά ως ειδήσεις που αφορούν «τους άλλους». Παρακολουθεί βέβαια τις «θερμές» υποδοχές του Υπουργού Υγείας σε κάθε προσέγγισή του σε μονάδα του ΕΣΥ, διαβάζει ίσως τις ανακοινώσεις των τοπικών φορέων και τις αναλυτικές και κατατοπιστικές δηλώσεις παραίτησης των πολυάριθμων γιατρών που αθρόα παραιτούνται από το Σύστημα, αλλά παρ’ όλα αυτά διατηρεί μέσα του την ελπίδα ότι, αν ποτέ χρειαστεί, στη δική του περίπτωση τα πράγματα θα λειτουργήσουν διαφορετικά.
Οποία πλάνη! Το Σύστημα Υγείας σταδιακά αποδυναμωμένο, όπως όλο και περισσότεροι υποστηρίζουν, είναι εκεί και σε περιμένει. Αργά ή γρήγορα θα το χρειαστείς και τότε θα αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα!
Στις 21 Φεβρουαρίου 2026 ήρθε, φαίνεται, και η δική μας σειρά, όταν η μητέρα μου μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο χρειάστηκε τις υπηρεσίες του Συστήματος. Για να μη σας κρατάω σε αγωνία, θα πω ευθύς αμέσως ότι τελικά η κατάληξη υπήρξε μοιραία! Αυτό βέβαια αφορά καθοριστικά την ίδια, εμένα και την ευρύτερη οικογένειά της. Το πώς όμως φθάσαμε σ’ αυτή την κατάληξη, πιστεύω ότι αφορά όλους μας.
Το εγκεφαλικό επεισόδιο της 21ης Φεβρουαρίου δεν άφησε κανένα απολύτως πρόβλημα (κινητικό, διανοητικό, ομιλίας κ.ο.κ.) στη μητέρα μου, ακόμα και ένα δεύτερο ελάχιστα επηρέασε το οπτικό της πεδίο και μόνο. Ενώ λοιπόν, λόγω των παραπάνω ήταν νευρολογικό περιστατικό (χωρίς κανένα παθολογικό πρόβλημα) και έπρεπε να οδηγηθεί στη νευρολογική κλινική, εν τούτοις εστάλη στην παθολογική και μάλιστα σε θάλαμο με ένδειξη «Ασθενής με ΠΑΜ», όρος για τον οποίο αργότερα πληροφορήθηκα ότι σχετίζεται με ανθεκτικά μικρόβια. Όταν ρώτησα γιατί νευρολογική ασθενής ούσα, η μητέρα μου πήγε στην παθολογική κλινική αντί στη νευρολογική, η απάντηση που μου δόθηκε ήταν ότι το πρωτόκολλο του Νοσοκομείου προβλέπει ότι οι άνω των 65 ετών νευρολογικοί ασθενείς θα οδηγούνται στην παθολογική. Μετά από τέσσερεις ημέρες και μετά από έντονες διαμαρτυρίες εμένα και του αδερφού μου, η μητέρα μας μεταφέρθηκε στη νευρολογική κλινική, όμως τα πράγματα είχαν πλέον πάρει το δρόμο τους. Κατά τη δική μου αντίληψη είχε επιμολυνθεί με ενδονοσοκομειακό μικρόβιο και η προσπάθεια των γιατρών στράφηκε πλέον σε αυτό. Σε σοβαρή κατάσταση μεταφέρθηκε πάλι στην παθολογική κλινική.
Κοντά στους γιατρούς και τους νοσηλευτές, έδωσε και η ίδια τιτάνιο αγώνα, αλλά δεν τα κατάφερε, με αποτέλεσμα να καταλήξει το πρωί της 27ης Μαρτίου 2026.
Η απώλεια αυτή αφορά πρωτίστως την οικογένειά μας. Όσα όμως ζήσαμε αυτές τις 34 ημέρες στο νοσοκομείο, θεωρώ ότι αξίζει να καταγραφούν, γιατί αφορούν όλους.
Μέσα σε αυτό το διάστημα είδα γιατρούς και νοσηλευτές της πρώτης γραμμής να εργάζονται κάτω από δύσκολες συνθήκες, δίνοντας πραγματικό αγώνα για τους ασθενείς τους.
Είδα επίσης τις συνέπειες μιας κατάστασης που, κατά τη γνώμη πολλών, αντανακλά τη σταδιακή αποδυνάμωση του Συστήματος Υγείας: ελλείψεις προσωπικού, μετακινήσεις γιατρών από άλλες περιοχές για την κάλυψη αναγκών, ακόμη και συνταξιούχους γιατρούς να συνδράμουν.
Είδα μια νευρολογική κλινική να στηρίζεται στην υπερπροσπάθεια των ανθρώπων της. Τη Διευθύντριά της να εργάζεται άοκνα, παρ’ ότι παραιτηθείσα από τα τέλη του 2025, μόνο και μόνο για να μην κλείσει η κλινική. Σε δισέλιδη ανακοίνωσή της εξήγησε τους λόγους για τους οποίους αναγκάζεται να υποβάλει την παραίτησή της μετά από 24 χρόνια στο ΕΣΥ.
Είδα τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο Νοσοκομείο Χανίων για τις απαράδεκτες, όπως περιγράφουν, και επικίνδυνες καταστάσεις που διαμορφώνονται.
Είδα ακόμα την πρόσφατη, έντονη ανακοίνωση του Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων για το θέμα και τη συνάντηση που ζήτησε με τη Διοίκηση του Νοσοκομείου.
Είδα -και ειλικρινά δεν κατάλαβα ποτέ- την, κατά τη γνώμη μου, προβληματική ρύθμιση (το πρωτόκολλο όπως μου το είπαν), σύμφωνα με την οποία οι άνω των 70 ετών (χάρη μας κάνουν που δεν μας πάνε από τα 65) νευρολογικοί ασθενείς, οδηγούνται αντί της νευρολογικής στην παθολογική κλινική. Κι εγώ που άκουγα σε όλη τη διάρκεια της καραντίνας τον Καθηγητή Τσιόδρα να λέει ότι οι άνω των 65 ετών και οι έχοντες υποκείμενο νόσημα χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή και προφύλαξη! Βλέποντας αυτά με τα μάτια μου και μαθαίνοντας εκ των ένδον πόσοι φεύγουν κάθε ημέρα από ενδονοσοκομειακή λοίμωξη, γεννήθηκε μέσα μου η πικρή σκέψη: μήπως, τελικά, τέτοιες καταστάσεις λειτουργούν ως μια σκοτεινή συνιστώσα στη λύση του ασφαλιστικού μας προβλήματος;
Δεν γράφω τα παραπάνω σαν καταγγελία για να αποδώσω ευθύνες, αλλά περισσότερο σαν πρόσκληση για αφύπνιση και δράση. Ο Δικηγορικός Σύλλογος Χανίων, ένας ζωντανός σύλλογος με αναπεπταμένες τις κεραίες του μέσα στην κοινωνία των Χανίων, όπως προείπα, έχει ήδη κινητοποιηθεί. Μήπως, λοιπόν, όλοι μαζί, φορείς και ιδιώτες, θα πρέπει πανελλαδικά να κινητοποιηθούμε; Να αντιδράσουμε στη διάλυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας τώρα, που η φωτιά καίει ακόμα το σπίτι του γείτονα πριν να φτάσει στο δικό μας;
* Δρ. Μηχανικός
π. Δ/ντής ΔΕΔΔΗΕ Α.Ε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου