«ΒΙΚΤΟΡ ή ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ / ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΡΟΒΑ ΤΕΤΡΑΩΡΟΥ

Άποψη για την παράσταση από τον Γιώργο Κορτσαλιουδάκη 
Στην 17η κατά σειρά παραγωγή της, η Θεατρική Ομάδα της πόλης μας, συλλαμβάνοντας ίσως τα σημεία των καιρών, προτείνει θέατρο του Παραλόγου, ανεβάζοντας ένα επίκαιρο -πλην 100 χρονο σχεδόν -έργο του σουρεαλιστή Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Ροζέ Βιτράκ.
Την αντίληψη για την φιλοσοφία του είδους αυτού θεάτρου και την εποχή του (ίσως επίκαιρη και σήμερα) μας την δίνει ο πρώτος διδάξας του έργου Αντωνέν Αρτώ (του οποίου το έργο και τον βίο αξίζει όποιος ενδιαφέρεται να ανακαλύψει) με το εξής απόφθεγμα: «Για να υπάρξεις είναι αρκετό να αφεθείς να είσαι, αλλά για να ζήσεις πρέπει να είσαι κάποιος, πρέπει να έχεις ένα ΚΟΚΚΑΛΟ, να μη φοβάσαι να δείξεις το κόκκαλο, και να διακινδυνεύσεις να χάσεις τη σάρκα».
Για την υπόθεση του έργου μας πληροφορεί συνοπτικά το πρόγραμμα της παράστασης: Ο Βικτόρ Πωμέλ, ένα συμβατικά «εννιάχρονο παιδί» με ανάστημα και μυαλό ώριμου άντρα, ανακαλύπτει ξαφνικά τη βραδιά των γενεθλίων του τον κόσμο, τους παράνομους οικογενειακούς έρωτες με τους γείτονες, καρπός των οποίων είναι η 6χρονη γειτόνισσα Εσθήρ, σχέσης εξουσίας και έρωτα μέσα από ένα πέπλο αστικής υποκρισίας και καθωσπρεπισμού. Ο Βικτόρ, ενσαρκώνει το παιδί όχι ως το μέλλον ή την αυριανή ελπίδα , αλλά ως ανυπόφορη αλήθεια, δεν είναι η ελπίδα. Γι' αυτό και ο συγγραφέας τον θυσιάζει στο τέλος, χωρίς να ακολουθεί τα τυπικά αρχαία θεατρικά μοτίβα της τιμωρίας ή της κάθαρσης, δίνοντας τον συμβολισμό του έργου : «…είναι το τέλος της αθωότητας, η πνιγμένη φωνή της αλήθειας, η βεβαιότητα πως η υποκρισία ξέρει πάντα να επιβιώνει ενώ η διαφάνεια πεθαίνει πρώτη. Δεν υπάρχει λύτρωση. Υπάρχει μόνο σιωπή. Και πίσω της, μια κοινωνία που συνεχίζει σαν να μη συνέβη τίποτα….». 

Καταρχάς, πολλά συγχαρητήρια στην επιλογή του έργου. Οι θεατρόφιλοι της Κισάμου έχουν από χρόνια αντιληφθεί ότι ως θεατές «εκπαιδεύονται» από την Πρόβα Τετραώρου. Και αυτό για εμένα είναι μία σπουδαία παρακαταθήκη των συντελεστών της ομάδας. 
Ο Θανάσης Τριανταφύλλου, αφήνει τις ευκολίες και, πέραν από τις ερμηνευτικές αντιξοότητες κειμένου και θέματος του έργου, διασκευάζει και σκηνοθετεί το σενάριο έτσι ώστε να εκθέσει τα νοήματα απλά, γήινα και χωρίς περιττολογίες. Την ίδια τακτική ακολουθεί με τους ερασιτέχνες και άπειρους αυτήν την φορά στην πλειοψηφία τους ηθοποιούς. Το αποτέλεσμα; Συνδυάζει τις τεχνικές του κωμικοτραγικού, της πικρής φάρσας και της μαύρης κωμωδίας, με όμορφες μουσικές πινελιές, ταιριαστό φωτισμό και ήχο, ώστε να αιφνιδιάσει ευχάριστα το κοινό, χωρίς να το κουράσει. Φαντάζομαι δε, ότι, προϊόντος του χρόνου, η ομάδα βρίσκει επί σκηνής ρυθμό και ερμηνευτική ένταση (συντελούντος οπωσδήποτε και του κοινού, η ζεστασιά του οποίου παροτρύνω να φτάνει στην σκηνή, με εισαγωγικό χειροκρότημα επί τη εμφανίσει των ηθοποιών όπως κατ' έθιμο κάνουν οι θεατρόφιλοι). Στην σπουδή του έργου φαντάζομαι ότι έθεσε και τον δικό της κάματο η βοηθός του κ. Αγγελική Τουτουντζή, που καλωσορίζουμε στα θεατρικά μας πράγματα. Όμορφες είναι οι πινελιές σε κομμώσεις εποχής και το θεατρικό μακιγιάζ από τις συντελέστριες της ομάδας Μαρία Μουντάκη και Αφροδίτη Ράπτη αντίστοιχα!  

Η σκηνογραφική δουλειά του Θοδωρή Παρασκάκη, για άλλη μια φορά έχει αισθητική , ποιότητα και -κάτι που σε πολλούς δεν γίνεται αμέσως αντιληπτό: οικονομία χώρου και λεπτομέρεια αντικειμένων! Αξίζει να προσέξει κανείς πώς διαχειρίζεται σκηνικά το σπασμένο βάζο στην αρχή του έργου ή να  πέσει λίγο το μάτι του θεατή στους πίνακες που κοσμούν τα σκηνικά, ώστε να αντιληφθεί, ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο για τον έμπειρο πια συντελεστή της ομάδας ! Είμαι δε σίγουρος ότι μαζί με τον σκηνοθέτη παιδεύτηκαν και για την επιλογή κοστουμιών, ώστε να φωτίζονται και να αναδεικνύονται εύστοχα σε πνεύμα εποχής οι ηθοποιοί (ναι σε μια παράσταση «παίζουν» και τα κοστούμια και όποιος δεν το πιστεύει ως προσέξει την Ίρμα Νεκρεμάρ)!
Οι ερασιτέχνες ηθοποιοί μας «ίδρωσαν την φανέλα» και αυτό τους πιστώνεται. Φάνηκε η δουλειά που ο καθένας τους έχει κάνει στις δοκιμές και ανάλογα την σπουδή, την έλλειψη αναστολής, την εμπειρία, ασφαλώς το ταλέντο, και την άνεση έδωσαν ψυχή, που για εμένα είναι και το ζητούμενο ! Θα μου επιτραπεί να σταθώ πρωτίστως στην ερμηνεία της Εσθήρ και την νεαρή Κλόντια Στενάι, για την οποία βέβαια ο σκηνοθέτης μου ανέφερε ότι έχει προπαίδευση υποκριτικής. Είναι αλήθεια ότι ξεχωρίζει από το σύνολο τόσο για την άρθρωση όσο και για την άνεση κίνησης σε έναν απαιτητικό ρόλο!  
Ο Βικτόρ, Μιχάλης Ψωματάκης, χρησιμοποιεί έξυπνα το βλέμμα και την στάση του κορμιού του, για να αποδώσει τον «παιδήλικα» ήρωα του έργου, ενώ στο ερωτικό τρίγωνο – παρωδία ο Γιώργος Πατεράκης ως Κάρολος, ξεπερνώντας την αρχική αμηχανία των πρώτων σκηνών δίνει πραγματικά ρεσιτάλ στο δεύτερο μέρος και είναι απολαυστικός, ο δε τρόπος που ερμηνεύει είναι τόσο απαιτητικός, που όποιος νομίζει ότι μπορεί να τον μιμηθεί, μπροστά σε γνωστούς, συγγενείς και φίλους, όπως ο Γιώργος, ως το αποτολμήσει !!!
Κάνω μνεία στην Ιωάννα Βλαχογιάννη – Αιμιλία, η οποία κατά την γνώμη μου έχει την πιο ισορροπημένη ερμηνεία του έργου (απίστευτα χρήσιμο εργαλείο για έναν σκηνοθέτη) και κρατάει το ρυθμό, όταν δε  αντιληφθεί πόσο υπαινικτικά κωμικά μπορεί να ερμηνεύσει τότε είμαι βέβαιος ότι θα ανακαλύψει έναν νέο κόσμο γι αυτήν !!! Την σκερτσόζα και μπριόζα Θηρεσία, ερμηνεύει με χάρη και ενθουσιασμό η επίσης καινούρια ηθοποιός μας Ειρήνη Κυνηγοπούλου, ενώ για τον Αντωνάκη, τον Στέλιο Σχοινοπλοκάκη, τι να πρωτοπούμε;

 Είναι η χαρά της παράστασης σε έναν μπουφόνικο ρόλο, που του δίνει και καταλαβαίνει !!!! Απολαμβάνει την συνθήκη ακομπλεξάριστα και  έχει την άνεση και τον χρόνο μπροστά του να εξελιχθεί αφαιρετικά και συνθετικά σε έναν πρώτης τάξεως κωμικό (τον βλέπω ήδη σούπερ δίδυμο με τον Λευτέρη Τριανταφυλλάκη σε έργα όπως το «Ψέμα στο Ψέμα»)!!!!
Διόλου ευκαταφρόνητη είναι η ερμηνεία που ανοίγει και κλείνει την παράσταση της υπηρέτριας Λίλης, την οποία η Πόπη Χοχλάκη, ερμηνεύει με πείρα, δεξιότητα, πειστικότητα και θεατρικό «αλτρουισμό» ! Ο ναύαρχος - Σπύρος Παππάς - αδυναμία μου τόσα χρόνια, παραμένει το καθαρό και το ψύχραιμο μυαλό της ομάδας, εντός και εκτός σκηνής, απίστευτα φιλότιμος και δοτικός με κάθε συμπρωταγωνιστή του, φυσικά και αθώα κωμικός ( αν ζούσες Σπύρο πριν 50-60 χρονάκια στην Γαλλία, να είσαι βέβαιος ότι θα είχες κάνει καριέρα μόνο και μόνο λόγω φάτσας!!!!). Ο Χάρης Κοκολάκης, ως γιατρός, υπηρετεί το Θέατρο του Παραλόγου υποδειγματικά, καθόσον είναι είδος Θεάτρου που του ταιριάζει και ερμηνεύει πάντα με απίστευτη φυσικότητα !!!! Μόνο απαρατήρητη δεν περνάει η ερμηνεία της Εύας Πατελάκη, ως υπηρέτριας Μαρίας, που, ως άγγελος τραγωδίας, φέρνει τα κακά μαντάτα! Επίσης, έμπειρη πλέον ηθοποιός της ομάδας, που παίζει με άνεση και μαεστρία πάνω στην σκηνή !!!!  
Άφησα για το τέλος την ιδιαίτερη ερμηνεία της Κωνσταντίνα Μακοπούλου  στον ρόλο της μυστηριώδους Ίντα Νεκρεμάρ, πρόσωπο -κλειδί για την σημειολογία και τα μηνύματα του έργου. Σε συζήτηση που είχα με τον σκηνοθέτη μου ανέφερε μία πολύ σημαντική λεπτομέρεια, την οποία όσοι θεατές δουν το έργο θα καταλάβουν. Στην εποχή του πρώτου ανεβάσματος του έργου, ήταν τόσο προκλητικός ο ρόλος αυτός, που οι επαγγελματίες γυναίκες ηθοποιοί αρνήθηκαν να τον αναλάβουν !!!! Η Κωνσταντίνα είναι κυριολεκτικά αξιοπρόσεκτη και διαθέτει κράμα ταλέντου και ικανοτήτων !Νομίζω ότι για την ηθοποιό αυτή είναι ευτυχής η συγκυρία ότι ,στην πρώτη της απόπειρα, σκηνοθετήθηκε με αυτόν τον τρόπο. Οφείλει στον εαυτό της πρώτα απ’όλα να συνεχίσει και με άλλα πράγματα στο θέατρο! 
Η σύσταση απλή: Να πάτε! Να πάτε να δείτε την παράσταση αυτή! Να πάτε να χειροκροτήσετε τους συντελεστές! Να πάτε να ενισχύσετε τους σκοπούς του Φιλολογικού Συλλόγου Κισάμου , που φιλότιμα διακονεί το ΔΣ και η πάντα παρούσα Πρόεδρος κ. Ελένη Γεωργακάκη ! Το αξίζουν και το αξίζει η πόλη μας ! 
Σημ. Οι παραστάσεις θα συνεχιστούν στο Δημαρχείο Κισάμου και ώρα 9.00 μ.μ. την 13, 18,19,20 και 23 Φεβρουαρίου.