Γράφει ο Γιώργος Πευκιανάκης*
Όπως κάθε χρόνο, εορτάζεται και φέτος 85 χρόνια μετά, ίσως η μοναδική στο Β΄παγκόσμιο πόλεμο «Μάχη της Κρήτης». Δεν υπάρχουν πια οι μέχρι πρότινος επιζώντες. Εμείς οι πρεσβύτεροι είμαστε η άμεσα πρώτη γενεά, τα παιδιά μας δεύτερη και τα εγγόνια μας τρίτη. Πώς αλήθεια περνά σήμερα το μήνυμα του εορτασμού; Αυτός ο κατακερματισμός, δεκάδων τυπικών αφιερωμάτων στους τόσους πράγματι αντίστοιχους τόπους των γεγονότων, όπου συρρέουν περιφερόμενοι οι ίδιοι «επίσημοι» χωρίς ανάλογη συμμετοχή κόσμου, θα προβληματίσει για ένα άλλο κεντρικό; – αλλού – κάθε χρόνο με ουσιαστικότερο τρόπο και μεγαλύτερη συμμετοχή;
Πόσο στα σχολεία μας, στην ιστορία ή τα νέα Ελληνικά διαβάζονται κείμενα, μεταξύ των αναρίθμητων μαρτυριών. Αυτές τις μέρες έχει σημαδέψει το είναι μου το ένα από τα ιστορικά δημοσιευμένο κείμενο απόσπασμα από την μεγάλη εικόνα της Μάχης της Κρήτης………
«-Κι ἕνας ἄλλος ἀξιωματικός ἀλεξιπτωτιστῶν ἀφηγεῖται κάποιο περιστατικό πού ἔζησε σ᾽ αὐτή τήν παράδοξη μάχη στήν περιοχή τοῦ χωριοῦ Γαλατᾶ, κοντά στά Χανιά, ὅπου ἔγινε καί ἡ κύρια προσπάθεια τῶν Γερμανῶν:
«Στό λιγοστό φῶς τῆς ἡμέρας θυμᾶμαι πού πετάχθηκε σάν ἀγρίμι μέσα ἀπό τούς ἀγκαθωτούς θάμνους, σάν ἀστραπή, μιά λεβεντόκορμη σιλουέτα, στά μαῦρα ντυμένη, μέ ψηλές μπότες καί σαρίκι στό κεφάλι, πού δίχως καθυστέρηση φύτεψε μέ τό γερμανικό αὐτόματο πού κρατοῦσε, πέντε σφαῖρες στό στομάχι δύο ἀλεξιπτωτιστῶν. Πρίν προλάβουμε να ἀντιδράσουμε, ἔπεσε κάτω, γλιστρώντας σάν φίδι μέσα στούς θάμνους μέ δαιμονισμένη ταχύτητα. Ἀντιδρώντας γρήγορα, τόν κυκλώσαμε καί προσπαθήσαμε νά τόν ἐξουδετερώσουμε. Ὅταν ἔφθασα κοντά του δέν εἶχε ἀκόμα πεθάνει. Τά μάτια του ἀνοικτά, κατάμαυρα, λές καί φοβέριζε τόν ἐρχομό τοῦ θανάτου, ὅμως ὅλο σχεδόν τό κορμί του ἦταν χτυπημένο ἀπό τά θραύσματα τῆς χειροβομβίδας. Τόν σήκωσα καί ἀκούμπησα τήν πλάτη του στόν κορμό μιᾶς χοντρῆς ἐλιᾶς. Εἰλικρινά μέ εἶχε συναρπάσει ἡ τακτική πού μαχόταν. Θά ἦταν περίπου 18 χρονῶν. Πρίν ξεψυχήσει, κοίταξε βαθιά μέσα στά μάτια τό στοχασμό μου καί χαμογέλασε. Ξαφνιάστηκα. Δέν ξέρω ἄν χαμογελοῦσε σέ μένα ἤ στόν θάνατο, πού φτερούγιζε γιά νά τόν πάρει. Σήκωσε μέ κόπο τό δεξί του χέρι, πῆρε ἀπό τό λαιμό του ἕνα σταυρό πού κρεμόταν, τόν φίλησε κι ἔγειρε τό κεφάλι πλάγια, ξεψυχώντας μέ καρφωμένο στά χείλη του τό χαμόγελο. Ὅμως, ἡ ἔκπληξή μου ἔμελλε νά κορυφωθεῖ, ὅταν τραβώντας τό σαρίκι του γιά νά τόν ξαπλώσω χάμω, ξεχύθηκαν ἀπ’ τό κεφάλι του μισό μέτρο κατάμαυρα μαλλιά. Τότε μόνο κατάλαβα πώς ἦταν γυναίκα. Βουβάθηκα. Ἦταν κάτι πού δέν τό περίμενα. Ἔνιωσα στό λαιμό μου ἕνα κόμπο νά μέ πνίγει. Ἦταν ἡ πρώτη φορά πού συνειδητοποίησα ὅτι ἡ μοίρα τῶν ἀλεξιπτωτιστῶν θά ταν πολύ δύσκολη στήν Κρήτη. Έφυγα, ἀφήνοντας τή σκέψη μου κάτω ἀπό τή γέρικη ἐλιά, κοντά στή νεκρή κοπέλα».
Μέ τέτοιες θυσίες ἡ Κρήτη ἔκανε τόν Χίτλερ νά ὁμολογεῖ ὅτι «ἡ ἐποχή τῶν ἀλεξιπτωτιστῶν παρῆλθε».
Καί περήφανη τραγουδᾶ:
«Χίτλερ νά μή τό καυχηθεῖς
πως πάτησες τήν Κρήτη…».
Αλλοίμονο δεν έγινε κάτι ανάλογο στη Κύπρο μια γενιά αργότερα. Και σήμερα ποια είναι η Κρήτη; Εν τάξει δεν θα το αναλύσομε. Αλλά η υπέρτατη ψυχή της τότε Κρήτης δεν είναι εύκολο να ξαναυπάρξει σ’ένα άλλο βαθιά αλλοτριωμένο κόσμο.
Αν θυμηθούμε κάποιες σκέψεις που αποδίδονται στο Σωκράτη1: Τα βιβλία «Πλάτωνος πολιτεία»
Πότε αρχίζει η παρακμή μιας κοινωνίας:΄Όταν η κυριαρχία των δημαγωγών απαξιώνει τη γνώση, όταν οι ηλίθιοι είναι πιο θορυβώδεις από τους έξυπνους. Όταν οι τεμπέληδες έχουν περισσότερα από τους εργατικούς. Όταν οι αδίστακτοι είναι πιο ισχυροί από τους έντιμους. Όταν κηρύττουν ηθική αυτοί που δεν έχουν, αλλά κάνουν τους νόμους στα μέτρα τους. Ποια παιδεία; Όταν στα παιδιά τα πάντα επιτρέπονται. Όταν ο δάσκαλος φοβάται τον μαθητή. Όταν οι θύτες προστατεύοναι περισσότερο από τα θύματα-γενίκευση της παρανομίας. Όταν η τρέλα δοξάζεται ως κανονικότητα – Βλέπε και Γιουροβίζιον και τέλος όταν οι πολιτικοί δεν ζουν για τον λαό αλλά από τον λαό μεγεθύνοντας δύναμη και τον πλούτο του, γιατί ο πλούτος τιμάται και η Αρετή υποτιμάται πόσο πειστικό είναι το το επιχείρημα: «δημοκρατικά» γνωρίζομε πώς οι περισσότεροι επανεκλέγονται.
Πόσο στα σχολεία μας, στην ιστορία ή τα νέα Ελληνικά διαβάζονται κείμενα, μεταξύ των αναρίθμητων μαρτυριών. Αυτές τις μέρες έχει σημαδέψει το είναι μου το ένα από τα ιστορικά δημοσιευμένο κείμενο απόσπασμα από την μεγάλη εικόνα της Μάχης της Κρήτης………
«-Κι ἕνας ἄλλος ἀξιωματικός ἀλεξιπτωτιστῶν ἀφηγεῖται κάποιο περιστατικό πού ἔζησε σ᾽ αὐτή τήν παράδοξη μάχη στήν περιοχή τοῦ χωριοῦ Γαλατᾶ, κοντά στά Χανιά, ὅπου ἔγινε καί ἡ κύρια προσπάθεια τῶν Γερμανῶν:
«Στό λιγοστό φῶς τῆς ἡμέρας θυμᾶμαι πού πετάχθηκε σάν ἀγρίμι μέσα ἀπό τούς ἀγκαθωτούς θάμνους, σάν ἀστραπή, μιά λεβεντόκορμη σιλουέτα, στά μαῦρα ντυμένη, μέ ψηλές μπότες καί σαρίκι στό κεφάλι, πού δίχως καθυστέρηση φύτεψε μέ τό γερμανικό αὐτόματο πού κρατοῦσε, πέντε σφαῖρες στό στομάχι δύο ἀλεξιπτωτιστῶν. Πρίν προλάβουμε να ἀντιδράσουμε, ἔπεσε κάτω, γλιστρώντας σάν φίδι μέσα στούς θάμνους μέ δαιμονισμένη ταχύτητα. Ἀντιδρώντας γρήγορα, τόν κυκλώσαμε καί προσπαθήσαμε νά τόν ἐξουδετερώσουμε. Ὅταν ἔφθασα κοντά του δέν εἶχε ἀκόμα πεθάνει. Τά μάτια του ἀνοικτά, κατάμαυρα, λές καί φοβέριζε τόν ἐρχομό τοῦ θανάτου, ὅμως ὅλο σχεδόν τό κορμί του ἦταν χτυπημένο ἀπό τά θραύσματα τῆς χειροβομβίδας. Τόν σήκωσα καί ἀκούμπησα τήν πλάτη του στόν κορμό μιᾶς χοντρῆς ἐλιᾶς. Εἰλικρινά μέ εἶχε συναρπάσει ἡ τακτική πού μαχόταν. Θά ἦταν περίπου 18 χρονῶν. Πρίν ξεψυχήσει, κοίταξε βαθιά μέσα στά μάτια τό στοχασμό μου καί χαμογέλασε. Ξαφνιάστηκα. Δέν ξέρω ἄν χαμογελοῦσε σέ μένα ἤ στόν θάνατο, πού φτερούγιζε γιά νά τόν πάρει. Σήκωσε μέ κόπο τό δεξί του χέρι, πῆρε ἀπό τό λαιμό του ἕνα σταυρό πού κρεμόταν, τόν φίλησε κι ἔγειρε τό κεφάλι πλάγια, ξεψυχώντας μέ καρφωμένο στά χείλη του τό χαμόγελο. Ὅμως, ἡ ἔκπληξή μου ἔμελλε νά κορυφωθεῖ, ὅταν τραβώντας τό σαρίκι του γιά νά τόν ξαπλώσω χάμω, ξεχύθηκαν ἀπ’ τό κεφάλι του μισό μέτρο κατάμαυρα μαλλιά. Τότε μόνο κατάλαβα πώς ἦταν γυναίκα. Βουβάθηκα. Ἦταν κάτι πού δέν τό περίμενα. Ἔνιωσα στό λαιμό μου ἕνα κόμπο νά μέ πνίγει. Ἦταν ἡ πρώτη φορά πού συνειδητοποίησα ὅτι ἡ μοίρα τῶν ἀλεξιπτωτιστῶν θά ταν πολύ δύσκολη στήν Κρήτη. Έφυγα, ἀφήνοντας τή σκέψη μου κάτω ἀπό τή γέρικη ἐλιά, κοντά στή νεκρή κοπέλα».
Μέ τέτοιες θυσίες ἡ Κρήτη ἔκανε τόν Χίτλερ νά ὁμολογεῖ ὅτι «ἡ ἐποχή τῶν ἀλεξιπτωτιστῶν παρῆλθε».
Καί περήφανη τραγουδᾶ:
«Χίτλερ νά μή τό καυχηθεῖς
πως πάτησες τήν Κρήτη…».
Αλλοίμονο δεν έγινε κάτι ανάλογο στη Κύπρο μια γενιά αργότερα. Και σήμερα ποια είναι η Κρήτη; Εν τάξει δεν θα το αναλύσομε. Αλλά η υπέρτατη ψυχή της τότε Κρήτης δεν είναι εύκολο να ξαναυπάρξει σ’ένα άλλο βαθιά αλλοτριωμένο κόσμο.
Αν θυμηθούμε κάποιες σκέψεις που αποδίδονται στο Σωκράτη1: Τα βιβλία «Πλάτωνος πολιτεία»
Πότε αρχίζει η παρακμή μιας κοινωνίας:΄Όταν η κυριαρχία των δημαγωγών απαξιώνει τη γνώση, όταν οι ηλίθιοι είναι πιο θορυβώδεις από τους έξυπνους. Όταν οι τεμπέληδες έχουν περισσότερα από τους εργατικούς. Όταν οι αδίστακτοι είναι πιο ισχυροί από τους έντιμους. Όταν κηρύττουν ηθική αυτοί που δεν έχουν, αλλά κάνουν τους νόμους στα μέτρα τους. Ποια παιδεία; Όταν στα παιδιά τα πάντα επιτρέπονται. Όταν ο δάσκαλος φοβάται τον μαθητή. Όταν οι θύτες προστατεύοναι περισσότερο από τα θύματα-γενίκευση της παρανομίας. Όταν η τρέλα δοξάζεται ως κανονικότητα – Βλέπε και Γιουροβίζιον και τέλος όταν οι πολιτικοί δεν ζουν για τον λαό αλλά από τον λαό μεγεθύνοντας δύναμη και τον πλούτο του, γιατί ο πλούτος τιμάται και η Αρετή υποτιμάται πόσο πειστικό είναι το το επιχείρημα: «δημοκρατικά» γνωρίζομε πώς οι περισσότεροι επανεκλέγονται.
1.Θεμελιωτής της ηθικής δυτικής Φιλοσοφίας, χριστιανών πρόδρομος. Καταδικάστηκε εις θάνατο 399 Π.Χ από λαϊκό δικαστήριο και ήπιε το κώνειο.
*Φιλόλογος πρώην Λυκειάρχης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου