ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ Η ΚΑΡΕΚΛΑ
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που, μόλις αποκτήσουν μια θέση ευθύνης, παθαίνουν κάτι περίεργο.
Μπερδεύουν την εκπροσώπηση με την ιδιοκτησία.
Νομίζουν ότι επειδή κάθισαν στην καρέκλα του προέδρου, η καρέκλα έγινε δική τους. Ότι ο φορέας είναι μαγαζί τους, ότι οι αποφάσεις πρέπει να περνούν από το χέρι τους και ότι όποιος διαφωνεί πρέπει να σιωπά.
Αρχίζουν να φοβούνται τις εκλογές.
Φοβούνται την κριτική.
Φοβούνται τους ανθρώπους που έχουν άποψη.
Φοβούνται περισσότερο απ' όλα την ημέρα που κάποιος άλλος θα καθίσει στη θέση τους.
Και τότε αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.
Γιατί όταν κάποιος πρέπει να κρατηθεί με κάθε τρόπο από μια καρέκλα, συνήθως έχει ξεχάσει γιατί κάθισε σε αυτήν.
Η θέση δεν είναι τρόπαιο.
Η διοίκηση δεν είναι προσωπικό φέουδο.
Ο τίτλος δεν είναι ασπίδα.
Και ο πρόεδρος δεν είναι ιδιοκτήτης.
Είναι απλώς ένας άνθρωπος στον οποίο δόθηκε για λίγο η ευθύνη να εκπροσωπεί πολλούς.
Και το «για λίγο» είναι αυτό που κάποιοι δυσκολεύονται περισσότερο να καταλάβουν.
Γιατί η καρέκλα έχει μια μεγάλη αλήθεια:
Δεν ακολουθεί κανέναν όταν φύγει.
Όσο κι αν προσπαθήσεις να την κρατήσεις.
Όσο κι αν αποκλείσεις φωνές.
Όσο κι αν δημιουργήσεις στρατόπεδα.
Όσο κι αν βαφτίσεις την κριτική «επίθεση».
Όσο κι αν προσπαθήσεις να πείσεις τους πάντες ότι χωρίς εσένα δεν υπάρχει αύριο.
Το αύριο θα έρθει.
Και κάποια στιγμή η καρέκλα θα αδειάσει.
Τότε δεν θα μετρήσει πόσο καιρό κάθισες πάνω της.
Θα μετρήσει τι έκανες όσο καθόσουν εκεί.
Γιατί υπάρχουν πρόεδροι που φεύγουν και αφήνουν πίσω τους έργο, ενότητα και σεβασμό.
Και υπάρχουν κι εκείνοι που φεύγουν αφήνοντας πίσω τους διχασμό, πίκρα και ανθρώπους που ανακουφίστηκαν όταν επιτέλους σηκώθηκαν.
Η διαφορά δεν είναι η καρέκλα.
Η διαφορά είναι ο άνθρωπος που κάθεται πάνω της.
Και κάτι τελευταίο:
Όποιος χρειάζεται να γαντζωθεί από την καρέκλα για να νιώθει σημαντικός, έχει ήδη χάσει το πραγματικό νόημα της θέσης.
Γιατί η πραγματική δύναμη δεν είναι να μην μπορεί κανείς να σε διώξει.
Η πραγματική δύναμη είναι να μπορείς να φύγεις μόνος σου, με το κεφάλι ψηλά, επειδή ξέρεις ότι έκανες αυτό που έπρεπε.
Παναγιώτης Παντελάκης
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που, μόλις αποκτήσουν μια θέση ευθύνης, παθαίνουν κάτι περίεργο.
Μπερδεύουν την εκπροσώπηση με την ιδιοκτησία.
Νομίζουν ότι επειδή κάθισαν στην καρέκλα του προέδρου, η καρέκλα έγινε δική τους. Ότι ο φορέας είναι μαγαζί τους, ότι οι αποφάσεις πρέπει να περνούν από το χέρι τους και ότι όποιος διαφωνεί πρέπει να σιωπά.
Αρχίζουν να φοβούνται τις εκλογές.
Φοβούνται την κριτική.
Φοβούνται τους ανθρώπους που έχουν άποψη.
Φοβούνται περισσότερο απ' όλα την ημέρα που κάποιος άλλος θα καθίσει στη θέση τους.
Και τότε αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.
Γιατί όταν κάποιος πρέπει να κρατηθεί με κάθε τρόπο από μια καρέκλα, συνήθως έχει ξεχάσει γιατί κάθισε σε αυτήν.
Η θέση δεν είναι τρόπαιο.
Η διοίκηση δεν είναι προσωπικό φέουδο.
Ο τίτλος δεν είναι ασπίδα.
Και ο πρόεδρος δεν είναι ιδιοκτήτης.
Είναι απλώς ένας άνθρωπος στον οποίο δόθηκε για λίγο η ευθύνη να εκπροσωπεί πολλούς.
Και το «για λίγο» είναι αυτό που κάποιοι δυσκολεύονται περισσότερο να καταλάβουν.
Γιατί η καρέκλα έχει μια μεγάλη αλήθεια:
Δεν ακολουθεί κανέναν όταν φύγει.
Όσο κι αν προσπαθήσεις να την κρατήσεις.
Όσο κι αν αποκλείσεις φωνές.
Όσο κι αν δημιουργήσεις στρατόπεδα.
Όσο κι αν βαφτίσεις την κριτική «επίθεση».
Όσο κι αν προσπαθήσεις να πείσεις τους πάντες ότι χωρίς εσένα δεν υπάρχει αύριο.
Το αύριο θα έρθει.
Και κάποια στιγμή η καρέκλα θα αδειάσει.
Τότε δεν θα μετρήσει πόσο καιρό κάθισες πάνω της.
Θα μετρήσει τι έκανες όσο καθόσουν εκεί.
Γιατί υπάρχουν πρόεδροι που φεύγουν και αφήνουν πίσω τους έργο, ενότητα και σεβασμό.
Και υπάρχουν κι εκείνοι που φεύγουν αφήνοντας πίσω τους διχασμό, πίκρα και ανθρώπους που ανακουφίστηκαν όταν επιτέλους σηκώθηκαν.
Η διαφορά δεν είναι η καρέκλα.
Η διαφορά είναι ο άνθρωπος που κάθεται πάνω της.
Και κάτι τελευταίο:
Όποιος χρειάζεται να γαντζωθεί από την καρέκλα για να νιώθει σημαντικός, έχει ήδη χάσει το πραγματικό νόημα της θέσης.
Γιατί η πραγματική δύναμη δεν είναι να μην μπορεί κανείς να σε διώξει.
Η πραγματική δύναμη είναι να μπορείς να φύγεις μόνος σου, με το κεφάλι ψηλά, επειδή ξέρεις ότι έκανες αυτό που έπρεπε.
Παναγιώτης Παντελάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου