Γράφει ο Γιώργος Μυλωνάκης*
*Ο γράφων, δεν βρίσκεται καθημερινά στο Καστέλλι, όμως σαν Κισαμίτης το επισκέπτεται πολύ συχνά.
Στα μάτια του επισκέπτη, οι εικόνες ενός τόπου καταγράφονται στο πραγματικό τους μέγεθος, όποιες κι αν είναι αυτές γιατί του λείπει ο εθισμός της καθημερινότητας, κρίνει αυστηρά και έχει τη δυνατότητα της σύγκρισης με άλλες περιοχές. Εδώ όμως συμβαίνει πλήρης ταύτιση στην κριτική επισκεπτών και κατοίκων της Κισάμου για τη σημερινή κατάσταση της πόλης, οπτική και λειτουργική για την οποία ευθύνεται η Δημοτική Αρχή.
Την κατάσταση την χαρακτηρίζουν όλοι άθλια. Δεν είναι μόνο που επί δεκαετίες δεν έγινε κανένα έργο πνοής στο Καστέλι ώστε στοχευμένα και έγκαιρα να αντιμετωπιστούν τα μεγάλα προβλήματα (κυκλοφοριακό κ.α.) αλλά απουσιάζει εντελώς και το όποιο φτιασίδωμα και η στοιχειώδης περιποίηση που συναντούμε σε κάθε άλλη πόλη και κωμόπολη.
Το Καστέλλι μοιάζει αφημένο στην τύχη του. Από τη μια άκρη της πόλης ως την άλλη, οι εικόνες είναι τριτοκοσμικές, τέτοιες που συναντώνται μόνο στην Ασία και την Αφρική. Στο κέντρο, στις γειτονιές, στο παραθαλάσσιο τμήμα. Η οδοποιία, η καθαριότητα, ο φωτισμός, η σήμανση είναι στα χειρότερά τους. Από την Καμάρα ως την Λίμνη η δημόσια εικόνα με τα πατημένα και αφημένα στο δρόμο πλαστικά κολωνάκια, τα ανύπαρκτα πεζοδρόμια, τις πέτρες, το χώμα, τα χαλίκια τα ξερόκλαδα στις άκρες της τσιμεντομπαλωμένης κεντρικής λεωφόρου, το απέραντο σκουπιδαριό, ιδιαίτερα από τη γέφυρα του Αϊ - Γιώργη και δυτικότερα, δημιουργεί στον επισκέπτη και κάθε περαστικό εκτός από την αλγεινή εικόνα, την απορία: Υπάρχει υπεύθυνη διοίκηση σ' αυτόν τον τόπο; Υπάρχουν εκλεγμένοι Αυτοδιοικητικοί που υπηρετούν τον τόπο και μάλιστα αμειβόμενοι; Πώς δικαιολογείται τόση εγκατάλειψη;
Ιδιαίτερα το καλοκαίρι με τη μεγάλη τουριστική κίνηση, ακόμη και για λόγους ευπρέπειας, υποδοχής και φιλοξενίας μα και σεβασμού στους ντόπιους κατοίκους, στους καταστηματάρχες και τους επιχειρηματίες έπρεπε η πόλη να έχει μια άλλη εικόνα.
Εκτός από υποχρεωτικό πέρασμα για το εκατομμύριο της και πλέον των ταξιδιωτών προς Μπάλο, Φαλάσαρνα και Λαφονήσι, έπρεπε η πόλη της Κισάμου να αποτελεί από μόνη της ελκυστικό προορισμό για ντόπιους και ξένους, με το ανάλογο οικονομικό όφελος. Είναι η ομορφότερη κατά τα άλλα γωνιά της Κρήτης και η πλησιέστερη στην
πόλη των Χανίων που με το περίχωρά της πλησιάζει τους εκατό χιλιάδες μόνιμους κατοίκους.
Μέρος μόνο των εισπράξεων από τους τρεις παγκόσμια γνωστούς τουριστικούς προορισμούς, από το "τρύγημά" τους όπως τις χαρακτηρίζει συχνά Κισαμίτης σχολιαστής, θα έφτανε για το συγύρισμα της πόλης.
Εκτός και αν «μπαίνουν μέσα», όπως διατείνονται οι διαχειριστές.
Οι πολίτες της Κισάμου είναι άνθρωποι εργατικοί και δημιουργικοί. Στόχο έχουν την ατομική, οικογενειακή και επαγγελματική προκοπή. Στο σπίτι, στο κατάστημα, στο χωράφι, στο γραφείο, σε κάθε επάγγελμα, στην επιχείρηση, στη δημόσια υπηρεσία, στο ιατρείο, στο σχολείο, δίνουν τον αγώνα τους.
Η Κίσαμος έχει έντονη πολιτιστική και ανθρωπιστική ζωή. Σύλλογοι και ιδρύματα με τις δράσεις τους τιμούν την παράδοση του τόπου, τον καλλιτεχνικό πλούτο του και υπηρετούν τον πολιτισμό, το συνεργατικό πνεύμα, και τον ανθρωπισμό. Φιλολογικός Σύλλογος, Σύλλογος προβολής Κισάμου,
ΕΠΟΦΕΚ, Νεολαία Κισάμου, Αθλητικοί - ποδοσφαιρικοί Σύλλογοι, Εμπορικός Σύλλογος, Σύλλογοι για την ενδυνάμωση της κοινωνικής ζωής και τη στήριξη των αδυνάτων, Αννουσάκειο Ίδρυμα Ι.Μ.Κ.Σ.
Είναι άδικο η πόλη που έχει βαθιά ιστορία, που διαθέτει αυτό το ανθρώπινο δυναμικό,
που είναι προικισμένη με σπάνιο φυσικό πλούτο, να ζει στην εγκατάλειψη.
Είναι άδικο η πλούσια κοινωνία της να κρατείται σε ομηρία από κάποιους που λίαν επιεικώς κρίνονται ανεπαρκείς.
Είναι αδικαιολόγητο αυτή η όμορφη και πλούσια κόρη, η Κίσαμος, απογοητευμένη να περιμένει στη γωνιά να την αγοράζουν με τις πλάτες ολίγων ντόπιων και άλλων παραγόντων, κομμάτι-κομμάτι, οι ξένοι γαμπροί (επενδυτές) με τα βαριά πορτοφόλια τους.
Αν ανεχθούμε, η σημερινή πραγματικότητα να συνεχιστεί για πολύ ακόμη, η ανοχή μας θα γίνει ενοχή για όλους μας, τους εντός και εκτός Κισάμου Κισαμίτες.
* ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΥΛΩΝΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
.jpeg)
