Η επιστημονική μελέτη για τη φέρουσα ικανότητα του Λαφονησίου, ώστε να διαπιστωθεί πόσους επισκέπτες μπορεί να αντέξει και ποιες εγκαταστάσεις επιτρέπεται να φιλοξενεί χωρίς να υποβαθμίζεται το οικοσύστημα, επανέρχεται τώρα στο προσκήνιο από τους Δήμους Κισσάμου και Καντάνου–Σελίνου.
Πολύ σωστά. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα εδώ, στο Λαφονήσι δεν ανακάλυψαμε σήμερα ότι έχει όρια.
Εδώ και δεκαετίες το γνωρίζουν όλοι. Το γνωρίζει η φύση, το γνωρίζουν οι επιστήμονες, το γνωρίζουν οι κάτοικοι και το βλέπει καθημερινά όποιος περνά από εκεί τους θερινούς μήνες.
Τόσα χρόνια όμως, αντί για ολοκληρωμένο σχέδιο διαχείρισης, είχαμε έναν αδιάκοπο «τρύγο» της περιοχής. Εκατοντάδες, χιλιάδες επισκέπτες, επιχειρήσεις, υποδομές, κυκλοφοριακό χάος και μια Natura που έπρεπε να προστατεύεται στα χαρτιά, ενώ στην πράξη πιεζόταν ολοένα και περισσότερο.
Και τώρα ανακαλύψαμε τη φέρουσα ικανότητα!
Μήπως πριν από τη φέρουσα ικανότητα θα έπρεπε να μετρήσουμε και τη φέρουσα ανικανότητα της διαχείρισης;
Γιατί το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσους επισκέπτες αντέχει το Λαφονήσι. Είναι και πόσο καιρό ακόμη θα αντέχει ένα μοντέλο διαχείρισης που αφήνει τις περιοχές να φτάνουν στα όριά τους και μετά θυμάται την προστασία τους.
Και εδώ προκύπτει μια εύλογη απορία για τον Δήμο Κισσάμου.
Αν ο Δήμος δυσκολεύεται να διαχειριστεί αποτελεσματικά τον Μπάλο και το Λαφονήσι, για ποιο λόγο ζητά να αναλάβει τη διαχείριση και της Ήμερης Γραμβούσας;
Το 2025 έγινε γνωστό ότι το Υπουργείο Πολιτισμού είχε θετική στάση απέναντι στο αίτημα του Δήμου Κισσάμου να αναλάβει τα διαχειριστικά ζητήματα της νησίδας, ενώ το κάστρο και οι αρχαιότητες θα παρέμεναν στην αρμοδιότητα της Εφορείας Αρχαιοτήτων.
Μιλάμε για έναν τόπο που έχει χαρακτηριστεί ήδη από το 1957 και το 1973 ως αρχαιολογικός χώρος, ιστορικός τόπος και τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.
Άραγε, τι ακριβώς θέλει να κάνει ο Δήμος εκεί;
Να προστατεύσει; Να διαχειριστεί; Να οργανώσει; Να αξιοποιήσει;
Γιατί όταν ακούμε για καντίνες, εγκαταστάσεις και παρεμβάσεις, η απορία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Και βέβαια, για οποιαδήποτε τέτοια παρέμβαση απαιτούνται οι προβλεπόμενες εγκρίσεις της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.
Μήπως τελικά εκεί βρίσκεται το «κλειδί» της υπόθεσης;
Δεν μπορεί από τη μία να λέμε ότι «το Λαφονήσι δεν σηκώνει άλλο κόσμο» και από την άλλη να ζητάμε να αναλάβουμε και άλλους ευαίσθητους προορισμούς.
Δεν γίνεται να φωνάζουμε για την προστασία της Natura αφού πρώτα έχουμε επιτρέψει να γίνει η περιοχή αυτό που βλέπουμε σήμερα.
Και κυρίως, δεν γίνεται η οικολογία (Κούκου) να εμφανίζεται κάθε φορά που πλησιάζει η κάλπη σαν την εποχική αλλεργία.
Πρώτα ο τρύγος, μετά η φέρουσα ικανότητα.
Πρώτα η ανάπτυξη χωρίς όρια, μετά η προστασία.
Πρώτα οι επισκέπτες και οι εισπράξεις, μετά το οικοσύστημα.
Και τώρα πάμε για Γραμβούσα.
Κούκου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου