Γράφει ο Γιώργος Γεωργακάκης
Πλατεία Δικαστηρίων: Ανοίγουμε συχνότητα.
Η στήλη έχει την άποψη πως η πιο ειλικρινής απορία είναι συχνά πιο καυστική από την πιο σκληρή κριτική.
Πάμε σε ειλικρινείς απορίες, λοιπόν…
Αν υπάρχει ένα μέρος στην Κρήτη όπου η λέξη «ανάπτυξη» μοιάζει -εδώ και πολύ καιρό- με ανέκδοτο που ακούγεται, διαχρονικά, μόνο στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, αυτό είναι η Κίσαμος. Ένας τόπος ευλογημένος, με ιστορία που ζαλίζει και φυσικό κάλλος που κάνει διεθνή περιοδικά να παραληρούν, αλλά με υποδομές που θυμίζουν σκηνικό που ξέμεινε από άλλη δεκαετία.
Όποτε -δηλαδή σπάνια- ανοίγει η συζήτηση για το γιατί, συνήθως,… δεν κινείται φύλλο, η -σχεδόν μόνιμη- απάντηση έρχεται στερεοτυπικά, σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια: «Δεν έχουμε Τεχνική Υπηρεσία». Ένα «πασπαρτού» επιχείρημα για κάθε πεζοδρόμιο που δεν φτιάχτηκε και για κάθε ανάπλαση που έμεινε στα χαρτιά.
Ασφαλώς, οι μικροί Δήμοι αντιμετωπίζουν θεσμικά εμπόδια που κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει. Όταν όμως βλέπεις άλλους Δήμους με παρόμοια χαρακτηριστικά -χωρίς, όμως, το «βαρύ πυροβολικό» του Λαφονησίου, του Μπάλου και των Φαλασάρνων– να «τρέχουν» προγράμματα και να αλλάζουν σταδιακά, στο πέρασμα των ετών, την όψη τους, το επιχείρημα αποδυναμώνεται. Η έλλειψη προσωπικού είναι, τελικά, η αιτία ή το βολικό άλλοθι για μια διαρκή στασιμότητα;
Αν θέλετε ένα χειροπιαστό παράδειγμα του κισαμίτικου «ρυθμού» -και δεν είναι το μόνο- αρκεί μια ματιά στο «σίριαλ» του Κλειστού Γυμναστηρίου.
Μιλάμε για ένα έργο που έχει περάσει από σαράντα κύματα. Από τη δημοπράτησή του, στις 22 Ιουνίου 2022 -έπειτα από χρόνια μελετών- φτάσαμε στο 2026 να συζητάμε ακόμη για επικαιροποιήσεις, συμπληρωματικές χρηματοδοτήσεις και εργολάβους που… έρχονται. Με το τελικό (;) χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης να έχει μετατεθεί, πλέον, από τις 31 Δεκεμβρίου 2025 στις 31 Δεκεμβρίου 2030! Και όλα αυτά για ένα έργο προϋπολογισμού που μόλις ξεπερνά τα δύο εκατομμύρια ευρώ.
Το Κλειστό Γυμναστήριο Κισάμου δεν είναι απλώς ένα καθυστερημένο έργο. Είναι η επιτομή του πώς μια μελέτη μπορεί να… γεράσει πριν γίνει πράξη και πώς ένα εργοτάξιο μπορεί να μείνει για χρόνια στα μπετά.
Πάμε πάλι από το ειδικό στη μεγάλη εικόνα. Όταν μιλάμε για «ανάπτυξη» -βιώσιμη, ιδανικά- στην Κίσαμο, δεν αναφερόμαστε σε μεγαλεπήβολα σχέδια ή προεκλογικές υπερβολές. Μιλάμε για τα απολύτως αυτονόητα μιας κωμόπολης, που θέλει να είναι σύγχρονη, λειτουργική και φιλόξενη:
• Ανάπλαση παραλιακού μετώπου: μια «βιτρίνα» που παραμένει δραματικά υποβαθμισμένη.
• Δρόμοι και πεζοδρόμια: μια καθημερινή άσκηση ισορροπίας για κατοίκους και επισκέπτες.
• Διαχείριση απορριμμάτων: ένα ζήτημα που εξακολουθεί να δοκιμάζει την εικόνα της περιοχής.
Εξίσου ενδιαφέρον, πέρα από τη διαχειριστική εικόνα της Διοίκησης -κρίνοντας πάντα εκ του αποτελέσματος- είναι και η στάση σημαντικού τμήματος της τοπικής κοινωνίας. Οι δημότες φαίνεται να ανέχονται την κατάσταση με μια στωικότητα που θα ζήλευαν και οι αρχαίοι φιλόσοφοι.
Είναι τόσο μεγάλη η ικανοποίηση από το «τίποτα» ή μήπως ο πήχης των προσδοκιών έχει χαμηλώσει τόσο πολύ που περνάμε από πάνω του χωρίς καν να σηκώσουμε το πόδι; Ή, για να το πούμε ακόμα πιο καθαρά, πιο κυνικά, αυτό που τελικά ενδιαφέρει είναι μόνο η ατομική πρόοδος και όχι η συλλογική προκοπή;
Απορίες όλες οι παραπάνω. Απορίες, όχι μόνο της στήλης, που φανερώνουν αγωνία για έναν τόπο – κόσμημα που μοιάζει -με βάση την εικόνα του- να έχει παραιτηθεί από το δικαίωμά του στο μέλλον.
Ας είμαστε ενοχλητικά ειλικρινείς – ως συνήθως: η Κίσαμος δεν χρειάζεται άλλες δικαιολογίες για το τι δεν μπορεί να κάνει, ούτε να περιμένει πότε θα «έρθουν οι υπάλληλοι». Χρειάζεται ένα συνολικό σχέδιο που να απαντά στο τι μπορεί να γίνει – και κυρίως στο πότε, με βάση τις ανάγκες του σήμερα και του αύριο.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο χρόνος που χάνεται δεν αναπληρώνεται – ανεξάρτητα από τις όποιες προθέσεις. Τελεία και παύλα.
📍 Πλατεία Δικαστηρίων, over and out
Πλατεία Δικαστηρίων: Ανοίγουμε συχνότητα.
Η στήλη έχει την άποψη πως η πιο ειλικρινής απορία είναι συχνά πιο καυστική από την πιο σκληρή κριτική.
Πάμε σε ειλικρινείς απορίες, λοιπόν…
Αν υπάρχει ένα μέρος στην Κρήτη όπου η λέξη «ανάπτυξη» μοιάζει -εδώ και πολύ καιρό- με ανέκδοτο που ακούγεται, διαχρονικά, μόνο στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, αυτό είναι η Κίσαμος. Ένας τόπος ευλογημένος, με ιστορία που ζαλίζει και φυσικό κάλλος που κάνει διεθνή περιοδικά να παραληρούν, αλλά με υποδομές που θυμίζουν σκηνικό που ξέμεινε από άλλη δεκαετία.
Όποτε -δηλαδή σπάνια- ανοίγει η συζήτηση για το γιατί, συνήθως,… δεν κινείται φύλλο, η -σχεδόν μόνιμη- απάντηση έρχεται στερεοτυπικά, σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια: «Δεν έχουμε Τεχνική Υπηρεσία». Ένα «πασπαρτού» επιχείρημα για κάθε πεζοδρόμιο που δεν φτιάχτηκε και για κάθε ανάπλαση που έμεινε στα χαρτιά.
Ασφαλώς, οι μικροί Δήμοι αντιμετωπίζουν θεσμικά εμπόδια που κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει. Όταν όμως βλέπεις άλλους Δήμους με παρόμοια χαρακτηριστικά -χωρίς, όμως, το «βαρύ πυροβολικό» του Λαφονησίου, του Μπάλου και των Φαλασάρνων– να «τρέχουν» προγράμματα και να αλλάζουν σταδιακά, στο πέρασμα των ετών, την όψη τους, το επιχείρημα αποδυναμώνεται. Η έλλειψη προσωπικού είναι, τελικά, η αιτία ή το βολικό άλλοθι για μια διαρκή στασιμότητα;
Αν θέλετε ένα χειροπιαστό παράδειγμα του κισαμίτικου «ρυθμού» -και δεν είναι το μόνο- αρκεί μια ματιά στο «σίριαλ» του Κλειστού Γυμναστηρίου.
Μιλάμε για ένα έργο που έχει περάσει από σαράντα κύματα. Από τη δημοπράτησή του, στις 22 Ιουνίου 2022 -έπειτα από χρόνια μελετών- φτάσαμε στο 2026 να συζητάμε ακόμη για επικαιροποιήσεις, συμπληρωματικές χρηματοδοτήσεις και εργολάβους που… έρχονται. Με το τελικό (;) χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης να έχει μετατεθεί, πλέον, από τις 31 Δεκεμβρίου 2025 στις 31 Δεκεμβρίου 2030! Και όλα αυτά για ένα έργο προϋπολογισμού που μόλις ξεπερνά τα δύο εκατομμύρια ευρώ.
Το Κλειστό Γυμναστήριο Κισάμου δεν είναι απλώς ένα καθυστερημένο έργο. Είναι η επιτομή του πώς μια μελέτη μπορεί να… γεράσει πριν γίνει πράξη και πώς ένα εργοτάξιο μπορεί να μείνει για χρόνια στα μπετά.
Πάμε πάλι από το ειδικό στη μεγάλη εικόνα. Όταν μιλάμε για «ανάπτυξη» -βιώσιμη, ιδανικά- στην Κίσαμο, δεν αναφερόμαστε σε μεγαλεπήβολα σχέδια ή προεκλογικές υπερβολές. Μιλάμε για τα απολύτως αυτονόητα μιας κωμόπολης, που θέλει να είναι σύγχρονη, λειτουργική και φιλόξενη:
• Ανάπλαση παραλιακού μετώπου: μια «βιτρίνα» που παραμένει δραματικά υποβαθμισμένη.
• Δρόμοι και πεζοδρόμια: μια καθημερινή άσκηση ισορροπίας για κατοίκους και επισκέπτες.
• Διαχείριση απορριμμάτων: ένα ζήτημα που εξακολουθεί να δοκιμάζει την εικόνα της περιοχής.
Εξίσου ενδιαφέρον, πέρα από τη διαχειριστική εικόνα της Διοίκησης -κρίνοντας πάντα εκ του αποτελέσματος- είναι και η στάση σημαντικού τμήματος της τοπικής κοινωνίας. Οι δημότες φαίνεται να ανέχονται την κατάσταση με μια στωικότητα που θα ζήλευαν και οι αρχαίοι φιλόσοφοι.
Είναι τόσο μεγάλη η ικανοποίηση από το «τίποτα» ή μήπως ο πήχης των προσδοκιών έχει χαμηλώσει τόσο πολύ που περνάμε από πάνω του χωρίς καν να σηκώσουμε το πόδι; Ή, για να το πούμε ακόμα πιο καθαρά, πιο κυνικά, αυτό που τελικά ενδιαφέρει είναι μόνο η ατομική πρόοδος και όχι η συλλογική προκοπή;
Απορίες όλες οι παραπάνω. Απορίες, όχι μόνο της στήλης, που φανερώνουν αγωνία για έναν τόπο – κόσμημα που μοιάζει -με βάση την εικόνα του- να έχει παραιτηθεί από το δικαίωμά του στο μέλλον.
Ας είμαστε ενοχλητικά ειλικρινείς – ως συνήθως: η Κίσαμος δεν χρειάζεται άλλες δικαιολογίες για το τι δεν μπορεί να κάνει, ούτε να περιμένει πότε θα «έρθουν οι υπάλληλοι». Χρειάζεται ένα συνολικό σχέδιο που να απαντά στο τι μπορεί να γίνει – και κυρίως στο πότε, με βάση τις ανάγκες του σήμερα και του αύριο.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο χρόνος που χάνεται δεν αναπληρώνεται – ανεξάρτητα από τις όποιες προθέσεις. Τελεία και παύλα.
📍 Πλατεία Δικαστηρίων, over and out
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου