ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΙΚΗΤΟ ΒΑΡΟΥΧΑΚΗ

Είμαστε στα τέλη του 1938. Ο παππούς μου, Βαρουχάκης Γιώργος από το Νιο Χωριό Γραμβουσας, αγρότης, έμπορος, πρώην Δήμαρχος Μεσογείων, πρόεδρος της κοινότητας Λαρδά, πατέρας 10 παιδιών, κηδεύει το πρώτο του παιδί, τον Ανίκητο, σε ηλικία 28 ετών απο φυματίωση. Γυρνώντας στο σπιτι κλείνει την πόρτα πίσω του, γονατίζει και ξεσπάει σε λιγμούς. Τα παιδιά μαζεύονται γύρω του. 
"Σας παραγγέλνω..." τους λεει με δάκρυα στα μάτια, " το πρώτο αγόρι που θα κάνετε να το βγάλετε Ανίκητο. Να αναστήσουμε τον αδερφό σας. " 
Λίγα χρονια αργότερα ο θειος ο Κώστας φέρνει στον κόσμο το πρωτο εγγόνι του παππού μου και το βαφτίζει Ανίκητο. Ο παππούς εύχεται να ειναι τυχερός, να μεγαλώσει τίμια, με καλοσύνη και να ειναι χρήσιμος στην κοινωνία 
Σήμερα κλήρος και αρχές, συγγενείς και φίλοι, συμπολίτες, αποχαιρετουμε τον αγαπημένο μας Ανίκητο. 
Έναν οικογενειάρχη, έναν συγγενή, φίλο, επαγγελματία, έναν άνθρωπο που υπηρέτησε επί σειρά ετών τα κοινά του τόπου μας. Αποχαιρετουμε τον εξάδελφο μου τον Ανίκητο που έφτασε στα 82 του χρόνια, έχοντας διανύσει μια μακρά και πολισχιδη πορεία στη ζωη του. Άριστος μαθητής στο γυμνάσιο, φοιτητής ιατρικής, έφεδρος αξιωματικός στο στρατό, έμπορος, βιοτέχνης, ξενοδόχος, δημοτικός σύμβουλος. 
Πάντα πρωτοπόρος.
Πάντα πετυχημένος. 
Η μακρά διαδρομή του στα κοινά δείχνει και τη σταθερή σχέση του με την τοπική κοινωνία. 
Όμως πέρα απ' ολα αυτα, μεγαλύτερη σημασία έχει η οικογένεια που αφήνει πίσω του. Η σύζυγος του η Χρυσούλα. Στάθηκε δίπλα του όλα αυτα τα χρόνια, απο την εποχή της νιώτης και των ονείρων μεχρι την τελευταία του πνοή. Τα παιδιά του, τα εγγόνια του. Τρεις γενιές που συνεχίζουν την διαδρομή της οικογένειας, κουβαλώντας το δικο τους μερίδιο απο τις μνήμες, τις αξίες και την ιστορία του. Και ειναι σημαντικό οτι η επόμενες γενιές εχουν διακριθεί στην πορεία της ζωής. Ο πρωταθλητής και Iron Man Κώστας εχει συνδεσει την πορεία του με την αντοχή, την επιμονή και την προσφορά στον συνάνθρωπο, μέσα από μεγάλη φιλανθρωπική δράση. Διεθνής πολίστας με την εθνική Ελλάδος ο εγγονός Παναγιώτης. Ποδοσφαιριστές ο Ανίκητος και ο Βίκτωρας. Οι δυο κόρες, η Σταυρούλα και η Μάντυ, πέρα από τα εργασιακά βάρη, τις οικογενειακές υποχρεώσεις, πάντα έτοιμες για δημόσια προσφορά είτε σαν δημοτικοί σύμβουλοι, είτε σε άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις. 
Αγαπημένε μου εξάδελφε, σήμερα σε αποχαιρετουμε, αναλογιζομενοι ολα όσα αλληλοσυμπληρωνουν τα βήματα της ζωής σου, τις ευθύνες, της προσπάθειες, τους διάφορους δεσμούς που δημιούργησες στο πέρασμα των χρόνων. Η απουσία σου και το κενό της θα μας ακολουθούν. Σε εμάς μένουν οι ωραίες αναμνήσεις, η σχεση η συγγενική, η αδελφική, το χαμόγελο σου. Ειδικά σε μενα στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου η αγάπη σου και οι συμβουλές σου δε θα σβήσουν ποτέ. Στην Χρυσούλα, τα παιδιά, Κώστα, Σταυρούλα και Μάντυ, τα εγγόνια, Παναγιώτη, Ανίκητο, Βίκτωρα και Έλια, στην Νύφη σου τη Μαρία, στον γαμπρό σου τον Θράσο, ευχομαι δύναμη και κουράγιο
. Αγαπημένε μου ξαδελφε Ανίκητε. Οι ευχές του παππού μας έπιασαν τόπο!!!
 Καλο ταξίδι. 
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει. 
Αιώνια η μνήμη σου.
Εμμανουήλ Αθανασίου Βαρουχάκης