Στεκόμαστε σήμερα με βαριά καρδιά μπροστά στο ύστατο χαίρε μιας γυναίκας που άφησε πίσω της μια ζωή γεμάτη νόημα.
Αποχαιρετούμε τη Μαγδαληνή Τουλουπάκη, τη δική μας Νίτσα.
Μια γυναίκα που έζησε με αξιοπρέπεια, με πίστη, με αυταπάρνηση, με σιωπηλή δύναμη. Μια γυναίκα που δεν ζήτησε ποτέ ανταλλάγματα, γιατί η μεγαλύτερη ανταμοιβή της ήταν να βλέπει τους ανθρώπους που αγαπούσε να προοδεύουν.
Η ζωή της δεν ξεκίνησε εύκολα.
Ήταν μόλις σαράντα ημερών όταν ο πατέρας της έπεσε ηρωικά στον Αλβανικό Πόλεμο. Πριν ακόμη προλάβει να γνωρίσει το χάδι του, γνώρισε τη στέρηση. Πριν ακόμη προλάβει να αρθρώσει τις πρώτες της λέξεις, η ζωή της δίδαξε το βάρος της θυσίας.
Ίσως γι' αυτό μεγάλωσε τόσο δυνατή.
Ίσως γι' αυτό έμαθε να μετατρέπει τον πόνο σε δύναμη και την απουσία σε προσφορά.
Στη συνέχεια της ζωής της στάθηκε δίπλα στον άνθρωπο που αγάπησε, τον αείμνηστο Χαράλαμπο Τουλουπάκη. Δεν ήταν μόνο σύζυγος, ήταν ο βράχος του. Η ήρεμη δύναμη πίσω από έναν άνθρωπο που επί δεκαετίες υπηρέτησε ως πρόεδρος του ΚΤΕΛ Χανίων – Ρεθύμνης.
Σε κάθε δυσκολία, το δικό της κουράγιο.
Δεν παραπονέθηκε. Δεν αγανάκτησε. Δεν λιποψύχησε. Αγόγγυστα, αθόρυβα, με εκείνη τη σπάνια γενναιοδωρία των ξεχωριστών ανθρώπων, κράτησε όρθια την οικογένειά της. Και η μεγαλύτερη δημιουργία της ήταν τα παιδιά της.
Τον Μανώλη, έναν εξαίρετο ιατρό αγγειοχειρουργό, που υπηρετεί τον άνθρωπο με επιστημοσύνη, αφοσίωση και ήθος.
Και την Ελένη, την αδέκαστη εισαγγελέα, που τόλμησε να σηκώσει το βάρος της μάχης κατά της διαφθοράς, υπηρετώντας τη Δικαιοσύνη με θάρρος, συνέπεια και ακεραιότητα.
Τίποτε από αυτά δεν γεννιέται τυχαία.
Πίσω από δύο τόσο φωτεινές προσωπικότητες υπήρχε μια μεγάλη μάνα.
Μια μάνα που δίδαξε όχι μόνο με τα λόγια της αλλά κυρίως με τη ζωή της.
Με αρχές. Με ιδανικά. Με αξίες που δεν αγοράζονται και δεν διδάσκονται στα πανεπιστήμια. Με αξίες που μεταδίδονται μέσα από το παράδειγμα. Αξίες που έρχονται από τις παλιές, μεγάλες γενιές του τόπου μας. Γενιές που έμαθαν να αγωνίζονται χωρίς να διαφημίζουν τους αγώνες τους.Να προσφέρουν χωρίς να ζητούν αναγνώριση. Να αγαπούν χωρίς όρους. Να θυσιάζονται χωρίς θόρυβο.
Σήμερα δεν αποχαιρετούμε μόνο τη Νίτσα.
Αποχαιρετούμε ένα κομμάτι μιας Ελλάδας που σιγά-σιγά απομακρύνεται.
Αποχαιρετούμε μια γενιά γυναικών που κράτησαν όρθιες οικογένειες, που έπλασαν χαρακτήρες, που έμαθαν στα παιδιά τους την τιμή, την εργατικότητα, τον σεβασμό, την πίστη και την αξιοπρέπεια,
Μια γενιά που δεν ζητούσε δικαιώματα γιατί πρώτα εκπλήρωνε τα καθήκοντά της.
Μια γενιά που γνώριζε ότι η πραγματική δύναμη βρίσκεται στην προσφορά.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη που αφήνει στις νεότερες γυναίκες και στις νέες μητέρες.
Αγαπημένε μας Μανώλη, Αγαπημένη μας Ελένη,
Σήμερα ο πόνος σας είναι και δικός μας. Κανένας λόγος δεν μπορεί να γεμίσει το κενό που αφήνει η μάνα. Μπορεί όμως να γίνει παρηγοριά η σκέψη πως υπήρξατε η μεγαλύτερη δικαίωση της ζωής της. Ήσασταν η περηφάνια της. Το καμάρι της. Το πολυτιμότερο έργο της.
Ευχόμαστε ο Πανάγαθος Θεός να σας χαρίζει δύναμη, υγεία και καρτερία, ώστε η μνήμη της να γίνει φως στον δρόμο σας και η ευχή της να σας συνοδεύει σε κάθε σας βήμα.
Και εσύ, αγαπημένη μας Νίτσα...
Σήμερα ολοκληρώνεις το επίγειο ταξίδι σου. Όμως η αγάπη δεν πεθαίνει. Απλώς αλλάζει τόπο. Στο άλλο ημισφαίριο της ζωής, εκεί όπου δεν υπάρχουν δάκρυα, ούτε πόνος, ούτε χωρισμοί, θα συναντήσεις ξανά τον αγαπημένο σου Χαράλαμπο. Θα ανταμώσετε πάλι, όπως αντάμωσαν δύο άνθρωποι που πορεύτηκαν μαζί με αγάπη, πίστη και αλληλοσεβασμό.
Και από εκεί ψηλά θα καμαρώνετε μαζί τα δύο σας παιδιά, τον Μανώλη και την Ελένη, δύο ανθρώπους που αποτελούν κόσμημα για την κοινωνία μας και τη ζωντανή απόδειξη.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που όσο ζουν εμπνέουν.
Και όταν φεύγουν, γίνονται παράδειγμα.
Η Νίτσα ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τη σκεπάσει.
Αιωνία της η μνήμη.
Καλό σου ταξίδι, Νίτσα.
Η ευγνωμοσύνη, η αγάπη και η μνήμη όλων μας θα σε συνοδεύουν για πάντα .
Χαράλαμπος Κουκιανάκης
Δήμαρχος Αποκόρωνα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου