ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ 1979 ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΙΣΑΜΟΥ

 Πέρυσι γιορτάσαμε τα 100 χρόνια λειτουργίας του Γυνασίου Κισάμου: 100 χρόνια πνευματικής φωτεινότητας. Τίμησαν καθηγητές και Γυμνασιάρχες, που «με λόγο καθάριο και γενναία ψυχή, έσπειραν αξίες και καλλιέργησαν πνεύμα και άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην καρδιά της Κισάμου»
 Και η γενιά η δική μας -των επιζώντων παλαιοτέρων-δασκάλων αισθανόμαστε περισσότερο ανεξίτηλο ανάλογο πνεύμα και για τους δικούς μας δασκάλους.
 Τι έγινε και το σημερινό σχολείο τις τελευταίες δεκαετίες δεν έχει εκείνη την παλιά αίγλη;
Αισθανόμαστε δύσκολα αλλά και κάπως περήφανα στις επαινετικές αναμνήσεις τόσων και τόσων παλιών μας μαθητών- σχεδόν ηλικιωμένοι σήμερα- που με ευγένεια και «ευγνωμοσύνη» μιλούν για τα μαθητικά τους χρόνια. Επίσης όμως θαυμάζουμε και εμείς και χαιρόμαστε για όλους εκείνους τους πάλαι ποτέ νέους μαθητές μας, τους τόσο επιτυχημένους στη ζωή, στους τομείς της επιστήμης, της επιχειρηματικότητας. Οικογενειάρχες και αυτοί, όχι μόνο είδαν τα παιδιά τους σε ανάλογη πορεία αλλά και τα εγγόνια τους ευτυχούν να ανατρέφουν. Μια ανατροφοδότηση της κοινωνίας μέσω της οικογένειας και του σχολείου. 
Σήμερα με ορατή διαφθορά μιας ανίκανης εξουσίας και τον λαϊκισμό της ψηφοθηρίας, ζούμε τη σκόπιμη υποβάθμιση του δασκάλου και την περιθωριοποίηση του σχολείου και άλλων θεσμών.

Προσωπικά ελπίζω ότι μικρές κοινωνίες όπως η δική μας, κρατούν ακόμη και μάλιστα με ελπίδα καλυτέρευσης. 
Αν άλλαζε αυτή η αχαρακτήριστη πλήρωση των σχολείων- κυρίως στη Μέση παιδεία- από περιφερόμενους ταλαίπωρους αναπληρωτές- , λες και δεν έχει η Κίσαμος επιστήμονες -δικά μας παιδιά εν πολλοίς μαθητές των σχολείων μας- να υπηρετήσουν  και ως γνωρίζομε, αρκετοί  δάσκαλοι- καθηγητές-συνεχίζουν το έργο μας σε μια σταθερή σχέση αλληλεπίδρασης σχολείου και κοινωνίας.
Όταν πριν χρόνια συνταξιοδοτήθηκα δεν ένοιωθα την ανάγκη ν’άποχαιρετήσω τους μαθητές μου. Δεν διδάσκει ο δάσκαλος στο σχολείο μόνο, συσχετίζεται με τους ανθρώπους, υπάρχει στην κοινωνία σε σχέση καθημερινής αλληλεπίδρασης και δεν ξέρω αν για κάποιους είναι πρότυπο, ξέρω όμως  ότι αξίες όπως η εντιμότητα, και η αξιοπρέπεια εκτιμούνται, ναι, η αρετή που έλεγε και ο Αριστοτέλης είναι διδακτή και η ανατροφή των νέων είναι θεμέλιο της κοινωνίας . τέλος γονείς και δάσκαλοι, φίλοι, συνεργαζόμενοι μορφωνόμαστε  -αεί διδασκόμενοι- σε διαρκή αλληλεπίδραση.

Αυτά …και πως να εκφράσω την συγκίνησή μας και οι κυρίες Σημαντηράκη, Μαλαθράκης, Κακαβούλη, Δεσποτάκη, όταν προσκεκλημένοι σε μια επαναληπτική συνάντηση των αποφοίτων του 1979 σκέφτηκαν οι άλλοτε μαθητές μας με πρόεδρο τον π. διοικητή της Αστυνομίας κ. Γιανναράκη Νίκο να τιμήσουν ενδεικτικά τους παρόντες πρώην καθηγητές τους δίνοντας και αναμνηστική πλακέτα.. «Για την ακάματη πολυετή μας προσφορά στην ελληνική παιδεία» ο επίσης παριστάμενος π. ανώτατος αξιωματικός και επίσης διοικητής Αστυνομίας κ. Λυμπινάκης Γιώργος που συχνά χαιρετώντας με ,έλεγε το της αρχαιότητος ρητό «στους γονείς οφείλομε το ζείν και στους δασκάλους το Εύ ζείν». 
Δεχθήκαμε με πολύ συγκίνηση αυτό τον έπαινο, ανάμνηση μια σχέσεως μαθητού με δασκάλου, σχεδόν πριν πενήντα χρόνια! Εκλεκτά παιδιά όλοι τους- από την αγροτική Κίσαμο- μαθητές μας σε δύσκολα χρόνια, που ευλογημένα προόδευσαν σε όλους τους τομείς και πρόσφεραν και προσφέρουν  σε μια κοινωνία, που φρόντισαν και κατάφεραν να γίνει πολύ καλύτερη. Δεν πρέπει να αισιοδοξούμε; 
Ευχόμαστε σε όλους ό,τι καλύτερο και με την ευλογία του Θεού κάθε μας συνάντηση.  Ευχαριστίες για την ιδιαίτερη περιποίηση στον συναπόφοιτο και επιτυχημένο επιχειρηματία κ. Λαμαζάκη Γιάννη που με επιμονή διαμόρφωσε το εξαίρετο  κατάστημα  «την Πυξίδα» διακεκριμένο  χώρο εστίασης της Κισάμου. Επίσης  άξιοι ξεχωριστού επαίνου, οι μουσικοί και δάσκαλοι έντεχνης και λαϊκής μουσικής κ.κ. Νίκος Μαργαριτάκης και Γιάννης Χρευτάκης για την ποιητική και χορευτική βραδιά που μας χάρισαν. 
Γ. Πευκιανάκης.